MSSociety.gr

Πάνο μου όλα όμορφα, με χιούμορ και συναίσθημα, αλλά με κέρδισε του Γουίλιαμ!!!

Πάνο μου, Εύγε... ωραία πρωινά μαθήματα για ενα όμορφο,καλό ξεκίνημα....καλή μέρα και δυναμικά...

Ερωτήσεις εύλογες που δεν θ΄ απαντηθούν ποτέ, όσο η οικονομική δύναμη και η εξουσία θα βρίσκονται στα χέρια λιγοστών. Απαγορεύεται η σκέψη, η κρίση, η πρωτοβουλία και οτιδήποτε άλλο μπορεί να επιφέρει έστω και την ελάχιστη αναστάτωση στην επιβολή τους. Κατ΄ αυτούς, οι άνθρωποι πρέπει να εργάζονται και να παράγουν άβουλα. Οι πολλοί για τους λίγους. Τους λίγους που οι συγκυρίες, η τύχη και ελάχιστα οι ικανότητές τους, όρισαν αφεντάδες στο σβέρκο μας. Κάτι που αναρωτιέμαι σαν ένας μικρός Καστοριάδης (καλά μη τρελαθούμε κιόλας. Ούτε στη μικρή του παρανυχίδα!) είναι, πως θα ήταν οι κοινωνίες αν τολμούσαν να εξεγερθούν; Τι τύχη θάχε ο αγώνας τους, εφ΄ όσον η απόλυτη δύναμη επιβολής είναι συγκεντρωμένη στα χέρια των λιγοστών. Έχει νόημα μια θυσία όταν το μέλλον είναι προκαθορισμένο κι΄ ας ελπίζουμε για το αντίθετο;!

Κώστας έγραψε:Ερωτήσεις εύλογες που δεν θ΄ απαντηθούν ποτέ, όσο η οικονομική δύναμη και η εξουσία θα βρίσκονται στα χέρια λιγοστών. Απαγορεύεται η σκέψη, η κρίση, η πρωτοβουλία και οτιδήποτε άλλο μπορεί να επιφέρει έστω και την ελάχιστη αναστάτωση στην επιβολή τους. Κατ΄ αυτούς, οι άνθρωποι πρέπει να εργάζονται και να παράγουν άβουλα. Οι πολλοί για τους λίγους. Τους λίγους που οι συγκυρίες, η τύχη και ελάχιστα οι ικανότητές τους, όρισαν αφεντάδες στο σβέρκο μας. Κάτι που αναρωτιέμαι σαν ένας μικρός Καστοριάδης (καλά μη τρελαθούμε κιόλας. Ούτε στη μικρή του παρανυχίδα!) είναι, πως θα ήταν οι κοινωνίες αν τολμούσαν να εξεγερθούν; Τι τύχη θάχε ο αγώνας τους, εφ΄ όσον η απόλυτη δύναμη επιβολής είναι συγκεντρωμένη στα χέρια των λιγοστών. Έχει νόημα μια θυσία όταν το μέλλον είναι προκαθορισμένο κι΄ ας ελπίζουμε για το αντίθετο;!

Κώστα μου κι εγώ προβληματίζομαι σφόδρα και θα συμφωνήσω ότι η "πίτα" μοιράζεται άδικα.
Αυτό που με θλίβει όμως είναι η αδυναμία-απροθυμία μας (των πολλών), να αναγνωρίσουμε τη δύναμή μας.
Και το πιο απογοητευτικό είναι ότι έχουμε πειστεί ότι ό,τι και να κάνουμε, οι προσπάθειες θα πέσουν στο κενό Όχι άδικα, αφού οι επαναστάσεις ¨πνίγηκαν στο αίμα μας".
Το σχέδιο που έστηναν δεκαετίες, πέτυχε!!!!

Μάλλον δεν είναι η αδυναμία-απροθυμία μας (των πολλών), να αναγνωρίσουμε τη δύναμή μας, αλλά η ανασφάλεια που έχουμε προκειμένου να το τολμήσουμε. Πχ πως θα κάνεις μια απεργεία όταν δεν έχεις "δεμένο το γάιδαρό σου"; Δηλαδή πως θ΄ απεργήσεις και θα επιμείνεις στις απαιτήσεις σου, όταν το αφεντικό θα πάψει να σε πληρώνει κι΄ εσύ αφ΄ ενός έχεις δυο τρία στόματα να θρέψεις, αφ΄ ετέρου δεν έχεις τίποτα στην άκρη;!