MSSociety.gr

'' Ηρθα... ,, Καθώς πρόβαλλε ο ήλιος πίσω της,ο Ποιητής είδε μεσα στο χρυσό φώς τη Σουζάνκα, όπως την ήξερε. Μια αισθησιακή , συναισθηματική και αισθητική πρόταση ζωής. Μόλις αγκαλιάστηκαν , οι άγριοι υάκινθοι υποκλίθηκανβαθιά, προσφέροντας το πιο εκλεκτό τους άρωμα, οι καμπανούλες έπαιξαν χαρούμενα, τα αλογάκια της Παναγιάς έκαναν τρελά ακροβατικά στους μίσχους των λουλουδιών , ενω πολύχρωμες πεταλούδες στεφάνωσαν το πρώτο τους φιλί. Μάη πια, ενα γλυκ΄π δειλινό ο Ιωακείμ, περπατώντας κανονικά , δηλαδή με τα τέσσερα σα φυσιολογικός γάτος, ανήγγειλε με χαρούμενα νιαουρίσματα την επιστροφή τους στήν παρέα. Πίσω του έξι χαριτωμένα γατάκια ακολουθούσαν παίζοντας. Την πομπή 'εκλεινε η Τζούν , τώρα μια πανέμορφη γάτα του Σιάμ. Στο γλέντι που οργάνωσε ο Πλάτωνας για να γιορτάσουν την εγκυμοσύνη της Χιουρέμ, ξέχασε τις μισές συνθέσεις των κοκτειλ. Ποτήρια μπουκάλια και χτυπητήρια πέφτανε απο τα χέρια του.Ευτυχισμένος ο Πλάτωνας που απαλλασσόταν απο την ανθρώπινη εκπαίδευση και συνεπώς θα βρισκόταν πιο κοντά στη Χιουρέμ μα μάτια βουρκωμένα, είπε στον Μπίλη Τζο την τελευταία του ατάκα που του έμαθε ο γερο-Ισίδωρος. '' Αιώνες 'ερχομαι και φευγω. Γίνομαι και χάνομαι. Ειμαι το ιδιο και διαφορετικό . Ειμαι μέρος του Σύμπαντος . Βρίσκομαι στον ήλιο, στον αέρα , στο νερό, στο τοπίο ενός χαλικιού που το μουσκεύει η θάλασσα, '' ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ. [Ντοματα με Γευση Μπανάνας]....................................................
..................................................................

Ξημερώνει


Σήκω να χορέψεις ένα ζεϊμπέκικο σαν εκείνα τα παλιά που χόρευαν κάποτε πάνω σε μωσαϊκά λεκιασμένα με ρετσίνα. Απέκτησε πάλι αφορμή να υψώσεις τα χέρια ψηλά και να μιλήσεις κρυφά με τους θεούς που κρύφτηκαν σαν τα ξωτικά πίσω από την κορυφή του Ολύμπου μην αντέχοντας πια τα λόγια των θνητών κινούμενων πεθαμένων. Επάνω στην πρώτη στροφή να ανοίξεις πάλι τα χέρια σαν φτερά , έτσι για να θυμηθείς ότι κάποτε μπορούσες να πετάξεις ως Αετός . Στο μαγαζί αυτό που στριμωχτήκαμε όλοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, με τα φθαρμένα μας ρούχα και την αξιοπρέπεια διπλωμένο χαρτάκι στην τσέπη του πουκαμίσου, ας το γλεντήσουμε πριν το ξημέρωμα έρθει.


Πριν αρχίσουν οι τοκογλύφοι να μπαίνουν στο χωριό ρίχνοντας μπετόν στα χωράφια που κάναμε κόντρες καβάλα σε ασέλωτα άλογα. Πριν αρχίσουν να κόβουν τα δέντρα που σαν παιδιά χαράζαμε τον έρωτα μας στον κορμό τους και την άλλη μέρα μέσα στα κλάματα τούς βάζαμε γάζα ζητώντας συγνώμη για την αλαζονεία της στιγμής. Στον καφενέ που βρέθηκες απόψε κάψε την Μνήμη πριν την ποδοπατήσουν εις το όνομα της αξιοποίησής σου ατσαλάκωτα ανδρείκελα. Κοίτα ψηλά στον κιτρινισμένο τοίχο τον εαυτό σου να καμαρώνει με το πρώτο κουστουμάκι σου, δίπλα στους δικούς σου, σε μια φωτογραφία "εβδομαδιαία". Αυτό το κουστουμάκι που κόστισε μισό ιδρωμένο μηνιάτικο του πατέρα σου και συ έκανες μούτρα για το παπιγιόν, παρά του ότι πια είχες γίνει άντρας. Πάρε την στροφή αργά σε αυτό το ζεϊμπέκικο γιατί μέσα σου όλα είναι εύθραυστα. Μην σπάσει η καρδιά. Οι στροφές που έδωσες για να μείνεις άνθρωπος την έχουν ήδη ραγίσει. Σταθμοί αναχωρήσεως, γράμματα του πατέρα από την ξενητειά και μια φωτογραφία να γελά με το δάκρυ πνιγμένο στην παλάμη. Επαναπατρισμός. Μια αγκαλιά και μετά πάλι "καλή αντάμωση" . Κράτα τα πόδια κολλημένα στο πάτωμα γιατί τώρα αρχίζει το ταξίμι να ξύνει πληγές σαν λάμα ακονισμένη με το δικό σου χέρι. Ήταν να φύγεις κάποτε, να μην κυλιστείς σε αυτό που έβλεπες ότι έρχεται. Σαν στρατιώτης με το σάκο στην πλάτη θα είχες φθάσει στο φεγγάρι αν αυτόν τον τόπο δεν λάτρευες. "Γιατί πατρίδα σαν αυτή δεν έχει", έλεγες. Και δεν εννοούσες τα σύνορα, τις λέξεις, την ιστορία, τον ήλιο. Η Μνήμη ήταν. Εκατομμύρια σταγόνες Μνήμης που κυλάνε στα χιλιόμετρα φλεβών σου. Που σου δόθηκαν με την σύλληψή σου μέσα σε ένα κορμί και που σε κράτησαν όρθιο όταν έπρεπε να θάψεις κομμάτια ψυχής ολόκληρα δικά σου, παιδιά σου, αδέλφια σου, για να συνεχίσεις αυτό τον αέναο κύκλο που σου χαρίστηκε απλόχερα χωρίς να το ζητήσεις.


Κλείσε τα μάτια τώρα που το ζεϊμπέκικο αρχίζει να τελειώνει. Άσε να αστράψει το μαχαίρι που χρόνια έχεις κρυφά τυλιγμένο στο πανί μιας γυναίκας που σε αυτό τύλιγε το ζυμωμένο με τα χέρια της ψωμί να πάρεις για το δρόμο. Σε λίγο θα μπουν στο χωριό. Σε λίγο θα αρχίσουν να ξηλώνουν τις φλέβες σου. Θυμήσου τι είσαι. Ξημερώνει.

http://simplemangreek.blogspot.gr/

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ
Θέλω με την σειρά μου να δώσω συγχαρητήρια σε όλους αυτούς που μας κυβερνούν (από τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, μέχρι τους δημοσιογράφους), για όλα αυτά που μας περνούν υποσυνείδητα για την κατάσταση και για όλους εμάς τους έλληνες τεμπέληδες, τους έλληνες φοροφυγάδες, τους έλληνες που έχουν μπει όλοι στο δημόσιο για να κάθονται και να παίρνουν παχυλούς μισθούς εισβάρος τον ιδιωτικών υπαλλήλων που δουλεύουν ακατάπαυστα, χωρίς να μπορούν να διαμαρτυρηθούν.
Να τους δώσω συγχαρητήρια για το ότι μετέφεραν το πρόβλημα της χώρας μας στους εργαζόμενους και όχι στους εαυτούς τους που χρέωσαν την Ελλάδα με πολλά δις και τώρα θέλουν να την ξεπουλήσουν με πολλή λίγα. Να ξανά έρθουμε στο σαράντα και στο πενήντα, που οι παππούδες μας και οι γονείς μας έλεγαν ‘’εσείς δεν ζήσατε κατοχή να δείτε τι σημαίνει πείνα και δυστυχία’’. Να τώρα θα τα ζήσουμε και εμείς και σε χειρότερη κατάσταση, γιατί εμείς είχαμε μάθει λίγο διαφορετικά.
Να τους δώσω συγχαρητήρια γιατί κατάφεραν να μας διασπάσουν για να μπορούν να κινηθούν πιο εύκολα και να μας διαλύσουν. Όταν συνέχεια συζητιέται ότι όλοι ασχολούνται με το να μην απολυθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά δεν ασχολείται κανένας με τους ιδιωτικούς υπαλλήλους που απολύονται κατά δεκάδες, εκατοντάδες ή ακόμα και χιλιάδες όταν κλείνουν διάφορες επιχειρήσεις. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς ότι από τότε που έγινες μείωση μισθού πρώτα στον δημόσιο τομέα τότε άρχισαν να κλείνουν περισσότερα μαγαζιά, γιατί δεν υπήρχαν τα χρήματα για παραπάνω έξοδα;
Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς ότι ο εργοδότης του δημόσιου τομέα είναι το κράτος και αυτό αποφασίζει για την τύχη του;
Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς ότι την γραφειοκρατία την κάνει το ίδιο το κράτος και όχι ο υπάλληλος που είναι αναγκασμένος να τηρεί τους νόμους που έχει στα χέρια του;
Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς ότι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον δημόσιο τομέα με τον ιδιωτικό, γιατί είναι άλλο η δική σου επιχείρηση, που αν κάποιος υπάλληλος δεν σου κάνει τον απολύεις για να σώσεις την δουλειά σου;
Δεν αντιλέγω ότι γίνονται πολλά στραβά στο δημόσιο και πρέπει κάποιοι να πάνε σπίτι τους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι είναι το ίδιο. Είναι στον άνθρωπο αν έχει μάθει να δουλεύει ή να μας δουλεύει. Γιατί αυτό υπάρχει και στον ιδιωτικό τομέα. Όταν πάω σε ιδιωτικό διαγνωστικό και περιμένω μια ώρα για να πάρω δυο πλάκες, δεν άκουσα κανένα να το αναφέρει. Όταν πάω σε μαγαζί με ρούχα και ζητάω να αλλάξω ένα μπλουζάκι και μου λέει η πωλήτρια ‘’μπορεί να υπάρχει στην αποθήκη, αλλά μπορεί να υπάρχει και πάνω, δεν πάτε να δείτε γιατί τώρα στην αποθήκη….’’. Όταν πάω σε σούπερ μάρκετ και η ταμίας πιάνει την κουβέντα και εγώ περιμένω καρτερικά και δεν λέω τίποτα που περνάει τα πράγματα μου κάθε λεπτό και ο κόσμος πίσω αρχίζει και αγανακτεί και φωνάζει και για άλλο ταμείο, δεν άκουσα κανέναν να το αναφέρει. Το μόνο που δεν δουλεύει πραγματικά είναι το δημόσιο.
Όχι αυτό είναι άδικο. Παντού και πάντα υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που δουλεύουν και άνθρωποι που είναι τα ‘’ζώα μου αργά’’, μην τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Αυτό θέλουν να κάνουν οι πιο πάνω και το καταφέρανε. Μας χώρισαν στα δυο, στα τέσσερα, στα εκατό. Πρέπει να είμαστε όλοι μια γροθιά, γιατί όλοι είμαστε αλυσίδα. Οι δημόσιοι θα ψωνίσουν στα μαγαζιά για να μην κλείσουν. Οι συνταξιούχοι θα ψωνίσουν στα μαγαζιά για να μην κλείσουν. Δεν είναι σωστό να λέμε επειδή εγώ είμαι κουτσός πρέπει να είσαι και εσύ. Επειδή εγώ είμαι φτωχός πρέπει να είσαι και εσύ. Έτσι δεν θα πάμε ποτέ μπροστά και δεν θα ανατηχθεί ποτέ αυτή η ταλαίπωρη χώρα.
Πρέπει ο ένας να υποστηρίζει τον άλλον. Πρέπει να είμαστε ενωμένοι και όχι απέναντι. Πρέπει να είμαστε όλοι ένα.

Louiza έγραψε:.....Αυτό θέλουν να κάνουν οι πιο πάνω και το καταφέρανε. Μας χώρισαν στα δυο, στα τέσσερα, στα εκατό. Πρέπει να είμαστε όλοι μια γροθιά, γιατί όλοι είμαστε αλυσίδα. ...... Πρέπει να είμαστε ενωμένοι και όχι απέναντι. Πρέπει να είμαστε όλοι ένα.

(κοινώς:)
Divide et impera = Διαίρει και βασίλευε!

Βέρα στο δεξί

της Ρέας Βιτάλη
Μια συνηθισμένη μέρα ξεκίναγε. Πρώτη στάση στη τράπεζα. Πήρα χαρτί για σειρά προτεραιότητας.63 το «δικό μου» νούμερο, το 41 εξυπηρετούσαν στο ταμείο…. Υπομονή! Κάθισα σε μια καρέκλα. Άρχισα να χαζεύω γύρω μου, για να τρικλοποδιάσω την ώρα Μια γυναίκα βόλεψε το καρότσι του μωρού της και μετά άρχισε να το χαζεύει με κείνο το αργόσυρτο σιροπιαστό χαμόγελο ενώ δίπλα της, μια άλλη νεαρή μέτραγε αλλιώς το χρόνο.Χτύπαγε το χέρι της με νευρικότητα, ξεφύσαγε σε κάθε αλλαγή νούμερου, απαντούσε στο κινητό «γαμώτο έχει κόσμο» και κάτι τέτοια…


Πιο κει «αρσενικός» μορφή! Λες και δραπέτευσε από εκπομπή της Αννίτας. Μαλλί λασποτήρας, μύτη ούτε σε αποκριάτικη μάσκα, χρυσαφικά «τάματα» στο λαιμό, τακούνι ενισχυμένο, τζιν έμπλαστρο...Να τον ρωτήσεις πoιό άλογο θα κερδίσει στον Ιππόδρομο να σου αναλύσει όλες τις κούρσες… Παραδίπλα… Αντιθέσεις!!Δυο μεγαλοκυρίες να μοσχομυρίζουν παλιομοδίτικη πούδρα. Αδελφές σίγουρα. Αιώνια ανύπαντρες πιθανότατα. Πέρασαν τα χρόνια να ψάχνουν τον κατάλληλο…Τον βρήκαν μόνο στα βίπερ Νόρα…Κι ενώ τα νούμερα αλλάζουν.Κάνει την είσοδό του κύριος υπέργηρος. Υπέργηρος; Αιώνας!! Περπατάει με αργά βηματάκια. Σαν το αρκουδάκι της Ντουρασέλ. Φοράει παλτό φθαρμένο από το χρόνο. Από κείνα που συνόδευαν τη ζωή των ανθρώπων κάποτε και τα καμάρωναν ως «αθάνατα!» και ένα κασκόλ, καρώ κόκκινο.…Τι όμορφη,ποιητική φυσιογνωμία! Πόσο έντεχνα ζωγραφίζεται ο χρόνος στα πρόσωπα μερικών ανθρώπων…

Περπατώντας αργά αργά μπήκε στο πλάνο μας. Κάθισε δίπλα μου. Χαμογέλασε με ευγένεια.…Κι έτσι καθώς ξεδίπλωνε το χαρτάκι και κοίταζε το νούμερο του….Κοντοστάθηκε η ματιά μου στο χέρι του. Στη βέρα του. Σε ένα χέρι απολύτως αφυδατωμένο από τα χρόνια, μια πέτσα διάφανη ίσα για να συγκρατεί τις φλέβες θαρρείς…Ωστόσο χέρι καλοσχηματισμένο με όμορφα μακριά δάχτυλα…Και μια βέρα που «περίσσευε» όσο πέρναγαν τα χρόνια…Φύραινε όπως οι μέρες από τη ζωή του….Ήταν έτοιμη να πέσει.Να τη χάσει. Και κείνος τη μετακίνησε, από το δεύτερο δάκτυλο, στο τρίτο. Τη στέριωσε με πείσμα…Βοήθησε και η αρθρίτιδα που δίπλωνε τα δάχτυλα! Συμμάχησε με σεβασμό στη διάρκεια του γάμου…Κοίταζα το χέρι και συγκινήθηκα. Ένα διαζύγιο κάθε τρεις γάμους αναφέρουν οι στατιστικές. Άνθρωποι βιαστικοί. Συνωμοσίες πολιτισμού. Γνώμες ψυχολόγων «αν πρόκειται ένα παιδί να ζει καβγάδες καλλίτερα να ζήσετε χώρια»… Μα περιέργως οι άνθρωποι που σέρνουν τις σχέσεις τους σαν παντόφλα και ρουφάνε την αναξιοπρέπεια ως το μεδούλι δε χωρίζουν ποτέ! Αρέσκονται να σέρνουν άλλοθι , γελοία συχωροχάρτια… Αυτοί που θάπρεπε να χωρίζουν,δεν χωρίζουν.

Οι περισσότεροι γάμοι καταλήγουν στις μέρες μας στο διαζύγιο από ανθρώπους που δεν έμαθαν να το παλεύουν. Δεν ψιλιάστηκαν πόσο όμορφο είναι να μιλάς με ένα βλέμμα. Πόσα συρτάρια και εκπλήξεις έχει το «γνώριμο» αν έχεις χρόνο να τ΄ανοίξεις…Από την άλλη δεν είμαι εγώ σοφότερη από τη ροή του χρόνου. Όλα γίνονται για το καλό. Το καλλίτερο…Η ζωή ξέρει καλλίτερα….Οι κοινωνίες προσαρμόζονται. Και τα νέα ήθη, βρίσκουν πάντα τον ήλιο, όπως τα δέντρα… Ας πάψω λοιπόν να κριτικάρω. Ας πούμε ότι απλώς συγκινήθηκα από τη πορεία εκείνης της βέρας δίπλα μου. Που έφυγε από το δεύτερο δάκτυλο, πριν γλιστρήσει και πήγε και πεισματικά στερεώθηκε στο τρίτο….Που θα συνοδέψει μια κοινή ζωή μέχρι την τελευταία στάση του λεωφορείου….Και θα κρατιέται από ένα χέρι που του άλλαξε πορεία η αρθρίτιδα….

Υ.Γ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στις μέρες μας. Τις άγριες…Αφιερωμένο που λένε και στα σκυλάδικα.

http://www.protagon.gr

Αγαπητή κα. Μέρκελ

Έχω κάτι περίεργες εμμονές από μικρό παιδί. Θεωρώ ότι το ενδιαφέρον κομμάτι μιας ταινίας μπορεί να ξεκινάει και από κει που τελειώνει. Το ίδιο και στα βιβλία. Στα μυθιστορήματα, στα διηγήματα. Στα παραμύθια… Αναζητώ, σχεδόν βασανίζω το μυαλό για την συνέχεια. Το μετά το END. Γοητευτικά απροσδιόριστο το άγνωστο. Τι να έγινε μετά; Πώς συνέχισαν οι ήρωες τη ζωή τους; Τι προέκυψε; Ο δολοφόνος τι απέγινε; O αθώος παρέμεινε δικαιωμένος; Ε όχι και έζησαν αυτοί καλά και μεις καλλίτερα! Ε όχι τόσο κολασμένη αθωότης! Να σου εξομολογηθώ ότι έπαιζα μονίμως με την τελεία. Έτσι όπως εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου ως ολοστρόγγυλη, ολόμαυρη, τελεία, με έναν τετελεσμένο (λες όχι;) θάνατο μόνο να τη παλέψω μπορούσα. Πες το και να την ξεγελάσω. Τον ίδιο κόπο έχει. Απέκτησα τεχνική να την κλωτσάω παραπέρα. Να την σπρώχνω. Τι να μου λέει το END! Ξετρύπωνα μια ελπίδα προσπέρασης του END. Mόνο μια φορά σήκωσα τα χέρια ψηλά. Παραδόθηκα χρόνια. Ήταν το ποίημα του αγαπημένου μου Αλεξανδρινού για τους Βαρβάρους η αφορμή. Πώς το λέει; «Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις». Πού χάθηκε το END; Η τελεία; Πού είναι η τελεία τείχοι και σύνορα για να δοκιμάσω την απόδραση; Πώς να ξεφύγω από την εύκολη σαγήνη του «μια κάποια λύσις» πού απλώνεται φιλήδονο και εύκολο. «Μια κάποια λύσις» τραβάει ως ρουφήχτρα στην παρηγοριά. Ξανά στο κύκλο. Σαν τα ποντίκια στη ρόδα του λουναπάρκ τους. Έτσι ένιωθα χρόνια. Ανιαρό το έργο μας. Συγκεκριμένοι οι ρόλοι στην παράστασή μας. Χρόνια! Οι κακοί. Οι καλοί. Οι έξω πάντα ως κακοί. Οι μέσα πάντα ως καλοί. Και βοήθαγε και η ιστορία μας. Είχα λαούς να καταδώσω, να τους προσάψω αίμα. Γεμάτα αίματα τα χώματα τα ελληνικά. Μα με το «οι βάρβαροι ήσαν μια κάποια λύσις» κάλυπτα έντεχνα και μια αλήθεια. Όσα τα αίματα από βαρβάρους άλλα τόσο, μη σου πω περσότερα, από τους εμφυλίους.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Ήσασταν η μανιβέλα των σκέψεων. Η Τρόικα, η Λαγκάρντ, ο Σόιμπλε, εσείς… Με τη δική σας πίεση, έστω άτσαλη, απάνθρωπη, θα μου επιτρέψεις και υποκριτική… Ε όχι και δεν ξέρατε τόσα χρόνια! Με την πίεσή σας λοιπόν ξέφυγα της συνηθισμένης ρόδας. Με την παρουσία σας έστω και προσβλητική στην τσίπα μου (ναι έχω) έπεσε φως σε τόσα και τόσα. Δεν θέλω ν΄αναφέρω πόσα. Ούτε και ποια.

Για κάθε ένα απ΄ αυτά ντρέπομαι. Το πιο χαρακτηριστικό… Συμπολίτες μου δήλωναν τυφλοί αν και υγιείς. Πάρτο αντίστροφα και είναι πιο αδιέξοδο! Τυφλοί όντες δηλώναμε υγιείς. Πιόνια ενός επίτηδες δαιδαλώδους πολιτικού συστήματος, ξεδιάντροπο φυτώριο διαπλοκής, μίζας και απατεωνιάς.
Κατά την επίσκεψή σας αγαπητή κ. Μέρκελ θα βρεθούν πολλοί να σας γιουχάρουν, να σας βρίσουν, να σας μουντζώσουν. Βάρβαρη ούσα, είστε μια κάποια λύσις. Νιώθω την ανάγκη να σας μιλήσω και για μια ομάδα, μπορεί και τόση δα, που δεν έχουν καμιά διάθεση για τίποτα απ΄ αυτά. Πού μέσα στην καταστροφή, για την οποία δεν είστε άμοιροι ευθυνών, εναγώνια αναζητούν μια άκρη. Άδραξαν μια ευκαιρία να το σκάσουν από τον αιώνιο κύκλο. Επίπονη διαδρομή. Σχεδόν ματώνει. Κι έχει χοντρή μοναξιά. Αλλά μέσα από αυτή τη διαδικασία της αναζήτησης των δικών μας λαθών και παθογενειών υπάρχει ελπίς. Κι αν αποτύχουμε… Παίζει κι αυτό. Τουλάχιστον πρώτη φορά θα έχουμε αληθινά προσπαθήσει.

Αγαπητή κ. Μέρκελ ελπίζω από την ίδια διαδικασία να περάσετε εσείς και ο λαός σας. Λέτε να περιδιαβαίνετε αλάθητοι στην ανθρωπότητα; Ε όχι τόσο κολασμένη αθωότης και ρηχή μνήμη!

της Ρέας Βιτάλη

http://www.protagon.gr

δεν ήμουν

Θα σε πετύχω τυχαία στο δρόμο. Καλησπέρα, τί κάνεις; Όλα καλά; Σκατά, τα ίδια, αντέχουμε. Θα περπατήσουμε μαζί.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να έρθω εδώ, να περπατήσω αυτούς τους δρόμους, να κοιτάξω αυτά τα πρόσωπα, να ζήσω αυτές τις μέρες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να φοβάμαι μέσα στο τρένο, να απελπίζομαι στις κεντρικές λεωφόρους, να ελίσσομαι ανάμεσα στα πτώματα, να αποφεύγω τα απλωμένα χέρια, να παρατηρώ τα παραιτημένα πόδια.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να ζήσω αυτά τα χρόνια, αυτές τις ουρές, αυτά τις αγωνίες, αυτές τις φτώχειες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις και θα σκέφτεσαι τις φωτογραφίες κάποιων διακοπών, τότε που ήμαστε όλοι είκοσι και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά. Τίποτα δεν έμπαινε ανάμεσα στον εαυτό και την επιθυμία.

Θα πεις. Ήμουν φτιαγμένος για εκείνη την μακρινή παραλία με την παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπύρες και την πίτα κάτω απ’ το αρμυρίκι. Για αυτοσχέδιες συναυλίες, μυστήριες γυναίκες, σπιτικά ποτά, αγέραστα καφενεία και νυχτερινές μπάρες. Ήμουν φτιαγμένος για πρωινές βόλτες και σακούλες γεμάτες βιβλία. Για βραδινά μπάνια και κοφτές ντρίπλες.

Οι ώμοι μου ήταν φτιαγμένοι για ένα σακίδιο που θα ξυπνούσε στη μία μεριά του κόσμου και θα κοιμόταν στην άλλη. Τα δάχτυλά μου ήταν φτιαγμένα για να γράφω εξυπνακίστικες ιστορίες και εντυπώσεις από απερίγραπτα τοπία. Το στόμα μου ήταν φτιαγμένο για να γελάει με φριχτά ανέκδοτα και να πίνει (άλλο) ένα τελευταίο κονιάκ και να φιλάει εξωτικούς λαιμούς, ξαπλωμένα χέρια και σεντονένια πόδια.

Ήμουν φτιαγμένος να γνωρίσω τη δυστυχία του κόσμου ως μυθιστόρημα, κακιά ανάμνηση, μελαγχολική ταινία και δυσπρόφερτο πετίσιον.

Τώρα κάνω βόλτες σε έρημους δρόμους πνιγμένους απ’ τα εκατοντάδες ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ. Γράμματα στοιβάζονται σε εισόδους, ζητιάνοι και πρεζάκια στοιβάζονται σε πεζοδρόμια, άνεργοι στοιβάζονται σε βιογραφικά, μετανάστες στοιβάζονται σε στρατόπεδα.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για να βαδίζουμε ατρόμητοι καταπάνω σε όλα τα ζόρια – λογαριασμοί, απολύσεις, ερημιές, μπάτσοι, φασίστες, βιβλιάρια υγείας. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα κλαίγαμε μόνο από έρωτα και εθιμοτυπικά, σε μεγάλες αθλητικές νίκες και επετείους. Άντε πότε πότε κι ένας θάνατος. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα διαβάζαμε τους θεωρητικούς για λόγους κουλτούρας και ότι θα τα βάζαμε με την υπερκατανάλωση, την αλλοτρίωση και άλλες έννοιες απ’ τις εκθέσεις ιδεών.

Δεν περιμέναμε ότι πρέπει να βγάλουμε φωτιά απ’ τις λέξεις, ότι πρέπει να περπατήσουμε ξανά μαζί σε χαμένες απεργίες, ότι πρέπει να ηττηθούμε όπως οι άλλοι, αυτοί που κάποτε θαυμάζαμε. Δεν περιμέναμε ότι η ζωή θα μας ζητήσει το λόγο.

Και τώρα, μείναμε να περπατάμε ανάμεσα στα λυσσασμένα για αίμα θύματα . Ο χαλασμός παντού γύρω. Ίσως κάναμε λάθος, ίσως ήμαστε αφελείς, ίσως συνοψίσαμε το όνειρο σε ό,τι χωρούσε στην αγοραστική μας δύναμη.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για αυτό, θα σου πω.

Ύστερα, θα κοιτάξουμε τριγύρω, τους δρόμους που περπατήσαμε. Την Καραγιώργη Σερβίας, την Αιόλου, την Αθηνάς απ’ την Ομόνοια ως την Πλάκα. Περιφερόμενοι μετανάστες, μικρομάγαζα, βιοτεχνίες, παπατζήδες, διάσημα εμπορικά καταστήματα, ξεχασμένες κόκκινες σημαίες, πρεζάκια στην Κλαυθμώνος, στένσιλ “welcome to the dark side”, δυο τρία μπαράκια που κάποτε παραήπιες, το τμήμα στην κάθετη της Κολολοτρώνη – περνάς και φτύνεις πάντα – , η πλατεία Συντάγματος γεμάτη κόσμο μπερδεμένο, μαλόξ στα μάτια στην Πανεπιστημίου, Δεκέμβριος 2008 καθισμένος στην άσφαλτο – δίπλα σου περνάει ένας και στο πλακάτ η Κούνεβα, την άλλη την πιάνουν ξαφνικά τα κλάματα – βόλτες στη Σωκράτους να δεις με τα ίδια σου τα μάτια, οι μαύρες σου μαυρίζουν την ψυχή, ένοχος γιατί μόλις βγήκες από το πάλαι ποτέ «σόουλ», πεταχτά φιλιά, μια γριά με αίματα και μάσκα σε κάποια διαδήλωση, το μεταξουργείο καθημερινή πρωί, μια ρακή στο Γιλμάζ στα Εξάρχεια, το παρκάκι απέναντι καθώς φτιαχνόταν, τα σουβλάκια των Κούρδων στην Κάνιγγος, ένας Πακιστανός που σου λέει "εφκαριστοπολί" σαν τρελός για ένα δίευρω. Κοιτάξαμε την πόλη μας, τους δρόμους που περπατήσαμε.

Θα γυρίσεις με έναν θυμό, όλο χαμόγελο, και το τσιγάρο στο στόμα και θα μου πεις, μη φοβάσαι ρε! Από δω και πέρα, δεν είμαστε φτιαγμένοι για να μας παγώνει ο φόβος. Από δω και πέρα είμαστε φτιαγμένοι για να ζήσουμε.

http://tovytio.wordpress.com/2012/09/13/now_i_am/

13/10/2012

Περί "Δωδώνης", Τάσο μου


της Ρέας Βιτάλη

Αγαπητέ Τάσο Τέλλογλου

Προχθές διάβασα ένα κείμενό σου «Φιλόξενη χώρα για επενδυτές». Ξεχωρίζω τους ανθρώπους σ' αυτούς που καταλαβαίνουν, σε αυτούς που δεν καταλαβαίνουν και σ΄αυτούς που δεν θέλουν να καταλάβουν. Σε κατατάσσω στην πρώτη κατηγορία. Εσκεμμένα δεν γράφω «συναδέλφους». Με τρομάζει η λέξη καθώς χρόνια μεταφραζόταν λάθος. Άλλωστε είμαι χρονογράφος. Ωραίο ακούγεται ως παράκαμψη και διαφύλαξη. Πάμε στο θέμα μας. Διάβασα το κείμενό σου και με τρώει η γλώσσα μου να σου δώσω πληροφορίες. Χθες στο εργοστάσιο της ΔΩΔΩΝΗ κατέβηκε ένα τεράστιο πανό που έφραζε την θέα του (ωραίο ακούγεται στην κυριολεξία του) κοντά έναν χρόνο. «ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Περιέργως το πανό δεν το είχαν κρεμάσει οι υπάλληλοι και εργάτες που συνέχιζαν να εργάζονται κανονικότατα. Το είχε κρεμάσει μια ομάδα κτηνοτρόφων (30 κτηνοτρόφοι από 3.500). Μια μικρή ομάδα. Όλο αυτό που άκουγες τόσον καιρό, όλον τον σαματά και τις μεγαλοστομίες «Διαφυλάσσουμε την Ακρόπολη»…. Ήταν μια τόση δα ομάδα! Σκέψου τι δύναμη είχε μια τόση δα ομάδα στην πατρίδα μας! Αγαπητέ Τάσο θα σου πω μερικά περιστατικά. Στο αφτί. Μη τ΄ακούσουν άλλοι υποψήφιοι επενδυτές και κόψουν πέρα… Εσύ καταλαβαίνεις. Θα σου γράψω σκηνές σαν αυτές που κυνηγάω χρόνια με τα γραπτά μου, με τα χρονογραφήματά μου. Λογάριαζέ με ραβδοσκόπο στιγμών, σκηνών. Πάμε!

- Οι μέτοχοι της SI, μιας εκ των ενδιαφερόμενων για την αγορά της Εταιρείας ΔΩΔΩΝΗ (που τελικώς κέρδισαν και τον διαγωνισμό), θεώρησαν υποχρέωσή τους από την πρώτη στιγμή της συμμετοχής τους στον διεθνή διαγωνισμό, να μιλήσουν με τους συνεταιριστές. Καθορίζουν συνάντηση στην οποία και προσέρχονται άπαντες. Τους ζητούν να μάθουν τις ανησυχίες και τα αιτήματά τους. Οι συνεταιριστές που είναι και μέτοχοι μειοψηφίας δηλώνουν ότι θέλουν η Εταιρεία να παραμείνει στην Ήπειρο, να διατηρηθεί η ζώνη γάλακτος, να, να, να, να και όλα αυτά τα θεωρούν απαράβατους όρους. Οι υποψήφιοι επενδυτές ακούνε με προσοχή και τέλος ζητούνε στους συνεταιριστές να υπογράψουν αρχικά Έγγραφο Εμπιστευτικότητας (έτσι συμβαίνει στον πολιτισμένο κόσμο). Το υπογράφουν φαρδιά πλατιά. Ακολούθως οι υποψήφιοι επενδυτές ετοιμάζουν γραπτώς τις δεσμεύσεις τους που συμφωνούν απόλυτα με τα αιτήματα των Συνεταιριστών…Πιο απόλυτα δε γίνεται…Οι υποψήφιοι επενδυτές έχουν υπογράψει ήδη το Συμφωνητικό όταν το στέλνουν και περιμένουν την υπογραφή των Συνεταιριστών την οποία και θεωρούν βέβαιη. Ποτέ δεν ήρθε! Ούτε ποτέ επικοινώνησαν έκτοτε με την SI!

- Στον Διεθνή διαγωνισμό πέραν ελληνικών εταιρειών, έλαβαν μέρος ξένοι κολοσσοί της γαλακτοβιομηχανίας. LACTALIS, ARLA, FRIESLAND (Noυνου), CHOBANI. Καμία απ΄αυτές δεν κατήγγειλε τον διαγωνισμό. Δεν ξέρουν…Τάσο μου!

-Δικαστήρια Ιωαννίνων. Πρόεδρος Πρωτοδικών που εκδικάζει αίτηση των Συνεταιριστών για παροχή προσωρινής διαταγής που θα αναστείλει τη διαδικασία μεταβίβασης των μετοχών απευθυνόμενη προς τον Πρόεδρο Συνεταιριστών τον ρωτά «Γιατί συμμετείχατε και μάλιστα σε όλα τα στάδια σε έναν διαγωνισμό που καταγγέλλετε τώρα ως άκυρο. Γιατί συμμετείχατε σε έναν άκυρο διαγωνισμό;», «Εμείς κυρία Πρόεδρε τα είχαμε κανονισμένα. Με την Τράπεζα και τους πολιτικούς. Για να τον πάρουμε εμείς τον διαγωνισμό», «Δηλαδή θέλετε να πείτε ότι λάβατε μέρος σε έναν στημένο διαγωνισμό από εσάς;», «Ναι». Ο δικηγόρος τους παθαίνει εγκεφαλικό. Η Πρόεδρος λέει «Ξέρετε αυτά που λέτε... επισείουν… ». Φωνή κτηνοτρόφου που αναλαμβάνει την κατάσταση «Είμαστε αγράμματοι άνθρωποι»... Αγράμματοί άνθρωποι, Τάσο μου.

- Διαβάζω σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας με ημερομηνία Σεπτεμβρίου «Για την πώληση της Εταιρείας οι συνεταιριστές ζήτησαν την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Καρ. Παπούλια λόγω καταγωγής του και ενδιαφέροντος του. Την επιλογή θεωρούν διαβλητή και έχει παρέμβει ευθέως ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος ο οποίος συνομίλησε με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ.Γ. Προβόπουλο. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει δήλωση για ακύρωση της αγοροπωλησίας όταν θα αναλάβει την διακυβέρνηση καθώς και το ΚΚΕ αλλά τις αντιρρήσεις του εκφράζει για την επιλογή της SI και ο περιφερειάρχης Ηπείρου της ΝΔ και επίδοξος ηγέτης των βλαχόφωνων κ. Αλ.Καχριμάνης». Σε αυτά πρόσθεσε και τους βουλευτές της περιοχής όλων των κομμάτων και ιδιαίτερα τον κ.Κασσή πρώην ΠΑΣΟΚ με τεράστιο μένος. Τάσο μου σκέψου από πόσα κομματικά casting πρέπει να περάσει μια επένδυση και ένας διεθνής διαγωνισμός! Να σου πω και το καλύτερο ότι ο Δήμαρχος Ιωαννίνων κ. Φ. Φίλιος αρνήθηκε εθιμοτυπική επίσκεψη των νέων ιδιοκτητών.

- Η Εταιρεία SI πλειοψηφικός μέτοχος-ιδιοκτήτης πλέον της ΔΩΔΩΝΗ έδωσε 20.800.000 ευρώ μετρητά για την εταιρεία. Χρήματα ξένα-νέα κεφάλαια. Βρίσκονται ήδη στο ταμείο του εκκαθαριστή της ΑΤΕ. Συγχρόνως ανέλαβε τα χρέη της Εταιρείας ύψους 50.000.000 ευρώ. Και έχει τις δυνατότητες να εξάγει άμεσα το ευπαθές στοκ της εταιρείας. Οι συνεταιριστές που φώναζαν για το «εξευτελιστικό» τίμημα περιέργως κατέθεσαν προσφορά μαζί με την εταιρεία ΒΙΚΟΣ με χρήματα τα οποία θα έβρισκαν καθ' οδόν από διάφορες πηγές (δάνεια) ύψους 21.800.000.

- Ο νέος Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της ΔΩΔΩΝΗ είναι Ιρλανδός και έχει ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό. Ο Michael O’ Neill. Τι αξιοζήλευτο….Αξιοσέβαστο. Αρκεί να στον συστήσω στην δύση μιας μακροχρόνιας και δοξασμένης καριέρας και ως Πρόεδρο της Εταιρείας Coca Cola στην Τουρκία και σε 10 κράτη της Μέσης Ανατολής στην οποία πλέον παραμένει μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου. Δημοσίευμα δημοσιογράφου-παράγοντα στον τοπικό τύπο Ιωαννίνων «Γιατί απέκρυψε ότι εργάστηκε στην Τουρκία; Τι κρύβεται από πίσω;». Έρμη πατρίδα Τάσο μου! Τι γράφουν οι δημοσιογράφοι! Με τι εγκληματική ευκολία παπαρολογούν…
Πάντα ψάχναμε το «τι κρύβεται» και χάσαμε όλα τα «τι φαίνεται μπροστά στα μάτια μας».

- Μετά την καταβολή των χρημάτων εξαγοράς οι νέοι πλέον μέτοχοι επισκέπτονται το εργοστάσιο της ΔΩΔΩΝΗ. Μιλάνε στους υπαλλήλους οι οποίοι και χειροκροτούν. Παράλληλα εκτυλίσσονται τα εξής. Τρακτέρ των κτηνοτρόφων (12) κατευθύνονται προς την κεντρική πύλη. Όπως έδειξαν και οι τηλεοράσεις σπάνε με τα χέρια τους τις πόρτες και ορμάνε φωνάζοντας «Θα σας γαμήσ …… Η ΔΩΔΩΝΗ είναι δική μας»…Πολύ αερογαμία, Τάσο μου! Το «δική μου» σε πόσους κατοχυρώνεται, ρε Τάσο, σε τούτον τον τόπο; Ο εκπρόσωπος των νέων ιδιοκτητών καταθέτει μήνυση εναντίον των πρωτεργατών και ηθικών αυτουργών. Ακόμα και τα πιο «πετυχημένα» πάρτυ κάποτε σχολάνε….

- Ο νέος Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Εταιρείας λίγες μέρες πριν αναλάβει καθήκοντα περπατάει σε ένα πανέμορφο χωριό της περιοχής με μερικούς έλληνες φίλους να τον συνοδεύουν. Συναντάνε έναν άνθρωπο και πιάνουν κουβέντα μαζί του. Τους λέει «Είμαι υπάλληλος στην ΔΩΔΩΝΗ», «Και πώς και δεν είσαι στη δουλειά σου σήμερα;» τον ρωτάει αποκρύπτοντας την ιδιότητα του Προέδρου «Μ΄έβαλαν σε μια θέση που δεν ήθελα με τίποτα. Και γω πήγα στον γιατρό κι είπα δεν ξέρω τι θα κανς αλλά θα με βγάλς άρρωστο. Και μ΄του τακτοποίησ. Όχι που θα σκάσω!».

- Ο κύριος μέτοχος της S.I και επενδυτής Τάσο μου, ρώσικης καταγωγής, πέραν της επένδυσης, σε μετρητά χρήματα (δεν θα πάψω να το τονίζω) έχει αγοράσει σπίτι χρόνια τώρα στην χώρα μας. Ωστόσο δεν μπορεί σύμφωνα με την νομοθεσία ν΄αγοράσει αυτοκίνητο γιατί δεν έχει ένσημα. Μηχανεύεται τρόπους όπως το να το γράψει στο όνομα του κηπουρού του αλβανικής καταγωγής (έχει ένσημα). Και να σου πω και το καλύτερο…Ο Ρώσος επενδυτής πρέπει να ανανεώνει τα χαρτιά παραμονής του κάθε χρόνο. Συνήθως όταν φτάνει η ανανέωση σχεδόν επέρχεται χρονικά (λόγω καθυστερήσεων) και- η λήξη της άδειας…Πτου κι από την αρχή! Αχ Τάσο! Εσύ καταλαβαίνεις….

Η ΔΩΔΩΝΗ Τάσο μου είναι η πρώτη αποκρατικοποίηση. Κάποτε έβαζαν στήθη οι εργάτες…Μπορεί να ήρθε η ώρα να βάλουν μαζί τους στήθος και οι επενδυτές… Ακόμα και τα πιο πετυχημένα πάρτυ κάποτε σχολάνε… Φαντάσου τη φέτα να ταξιδεύει σε πέρατα και οικουμένες… Φαντάσου νέους κτηνοτρόφους. Μορφωμένα παιδιά ν΄ασχολούνται με τη γη μιας πανέμορφης πατρίδας! Μπορεί να ήρθε η ώρα….Λες, βρε Τάσο;

09/11/2012
Ρέα Βιτάλη

http://www.protagon.gr

Η Φιλιώ στο Harvard

της Ρέας Βιτάλη
Όταν λέω «αξιοπρέπεια» έρχεται με μιας στο μυαλό μου εκείνη. Τη γνωρίζω χρόνια. Πάντα είχα την απορία «μα πώς τα βγάζει πέρα;». Χαμογελαστή, περήφανη, εσωστρεφής, έμοιαζε να χαίρεται τη κουβέντα μαζί μου. «Νάσαι καλά μ΄έκανες και γέλασα!» μου έλεγε και το τόνιζε σαν να της χάριζα τον ουρανό και τ΄άστρα. Είχα αναλάβει το διασκεδαστικό μέρος της ζωής της. Πούλαγα τη ψυχή μου στο διάολο να βλέπω τα μάτια της να αλλάζουν από μελαγχολικά σε γελαστά. Έστω για δευτερόλεπτα…Όσο κρατάει ένα «νάσαι καλά!».

Δουλειά από τα 18 της χρόνια. Μη ψάχνεις για πτυχία και τέτοια. Δουλειά. Διαζευγμένη, μεγάλωνε μια κόρη μόνη. Στην αρχή του διαζυγίου προσπάθησε για μια διατροφή. Με το τσιγκέλι της την πρόσφερε κάτι μήνες. Μετά; Γνωστές ελληνικές φθηνές ιστορίες μαγκοκλανίστικης χροιάς «Άμα γουστάρω θα δίνω», «Αν μπορώ θα δίνω», «Και που ξέρω αν το παιδί είναι δικό μου;»…. Ανθρωπάκια! Τη σπούδασε μόνη της. Με κόπο και θυσίες. Αθόρυβα. Και βγήκε σπουδαίο παιδί η κόρη. Εργατικό, πρόθυμο, με μια λαβωματιά ΝΑ στα στήθη…Να παλεύει μια πατρική σχέση χρόνια. Η μάνα παρούσα, ο πατέρας χομπίστας. Συμβαίνει συχνά. Το τονίζω κυρίως για να τιμήσουμε σπουδαίες εξαιρέσεις έντιμων γονέων μετά από διαζύγια.

Να μην πολυλογώ. Η κόρη παντρεύτηκε, της χάρισε δυο εγγόνες. Η μια πήρε το όνομά της. Στάθηκε το χαμόγελο στα χείλη της. Με μιας ανέλαβε υπηρεσία. Βαριά υπηρεσία, η υπηρεσία της γιαγιάς όταν προσφέρει. Κοπιαστική. Να το θυμάστε. Επιτρέψτε μου και άδικη. Την ώρα που δικαιούσαι ξενοιασιά, ξανά όπλα παλάσκες με αντίτιμο ένα «γιαγιά σ΄αγαπώ». Μην το ξεχνάτε! Παράλληλα βγήκε στην σύνταξη. 710 ευρώ. Να πληρώνει και ενοίκιο. Συνηθισμένο το βουνό από τα χιόνια. Είχε το δικό της πρόγραμμα οικιακής οικονομίας. Να το δείξει στην τρόικα να τρίβει τα μάτια της. 710 ευρώ μηνιαίως, μείον ενοίκιο, τηλέφωνο, βενζίνη αυτοκινήτου και σέρβις μπακατέλας, σούπερ μάρκετ, γιατροί…Εκεί να δεις ζόρια…Καθώς έκανε την εμφάνισή της και μια αρρώστια. Εγχειρήσεις, πέρα δώθε στα νοσοκομεία. «Νάσαι καλά μ΄έκανες και γέλασα!» μόνο αυτό ζητούσε. Όλα τ΄άλλα μόνη της! «Μα πώς τα βγάζει πέρα;» πάντα αναρωτιόμουν. «Κανένα ρουχαλάκι;» μόνο μέχρι εκεί ζητούσε κατά καιρούς χορηγία. Αλλά ακόμα και σ΄αυτό με λάβωνε. «Τι να τα κάνω τόσα πολλά; Άσε και για κανέναν άλλον» Πριν ανακαλύψει η κοινωνία την ανακύκλωση. Τι αίσθηση του μέτρου έχουν οι αξιοπρεπείς άνθρωποι!

Την είδα χθες. Συναντηθήκαμε. Μίκρυνε η φιλενάδα μου! Λες και τη συρρίκνωσε ο αγώνας. Και τα χεράκια της…Με πόνεσαν. Έτσι όπως τα έδενε τα δάκτυλα…Ένα, ένα, γιαγιαδίστικα. Σαν αυτούς που έχουν χρόνο ν΄αναμετράνε τη ζωή. Τις μια σταλιά νίκες, τις πολλές χασούρες, τα βάσανα. Σαν αυτούς που δεν μιλούν…Τι να πουν! Μόνο «η ψυχή μου ξέρει». Τι χωρητικότητα έχει η ψυχή!! «Έπαιρνα 710 ευρώ. Μου έκοψαν και έφτασα τα 639 ευρώ. Ήταν το σούπερ μάρκετ μου. Υπάρχουν μέρες που πεινάω. Ντρέπομαι να ζητήσω από το παιδί μου» μου είπε και κοντοστάθηκε. Βρες κάτι να πεις….Βρες κάτι γρήγορα….Βρες γαμημένο μυαλό κάτι να της πεις γρήγορα.. Διέταζα τον εαυτό μου. Σιωπή! Σιωπή! Σιωπή! Τι κάνουν; Της χαμογελούν; Την αγκαλιάζουν; Της φιλάνε τα χέρια; Βρες! Κάτι βρήκα. Μιλήσαμε. Φτάσαμε και να την κάνω να χαμογελάσει…Λίγο! Και μετά λίγο πιο πολύ! Δεν το καταφέραμε το γέλιο αυτήν τη φορά. Γαμώτο! Και όταν τη χαιρέτησα της πέταξα στην τσάντα της χρήματα. Αγρίεψε! «Άκου να σου πω. Σε σένα μπορώ και μιλάω. Δεν έχω κανέναν άλλον να μπορώ να μιλήσω. Αν νομίζεις ότι σου μίλησα για να με βοηθήσεις τότε μου φράζεις το στόμα! Κι έχω τόση ανάγκη να μιλάω»…Και γω! Έχω τόσο ανάγκη να γειώνομαι, να σφίγγω το χέρι σε μαχητές… Αλλά πονάει! Ντρέπεσαι κιόλας. Ντρέπεσαι εσύ για άλλους. Περίεργο το συναίσθημα της τσίπας. Πώς μεταφράζεις τη λέξη «τσίπα»; Αμετάφραστη όσο το «φιλότιμο».

Αγαπητοί κύριοι πολιτικοί άρχοντες όλων των κομμάτων. Καίγομαι, πνίγομαι να σας συστήσω κάποια. «Φιλιώ» μια φιλενάδα μου. Ένας αξιοπρεπής άνθρωπος που του αφαιρέσατε μέρος από τη σύνταξή του. Μακάρι να σωθεί τούτη η χώρα. Και τότε στείλτε ένα φιλί στη Φιλιώ…Είθε να ζει. Η χώρα εννοώ.

Υ.Γ. Διαβάζω για τις διαλέξεις του Γ. Παπανδρέου στο Harvard. What would you think about inviting Filio? At least she will explain the meaning of the greek word “tsipa”. How do you say “tsipa” in English? `
http://www.protagon.gr