MSSociety.gr

Καμένο λέμε

-Ρε Κατσαμπάκια,σαν πολύ δν αργείτε να βγάλετε νέο τραγούδι;
-Μην ανησυχείς ρε μάνατζερ,κάλλιο αργά παρά...πομ πομ ποροπορο πομπεροπερομ πορομπομπομπομπεροπερομ ποροποροπομπομ

-Σάκη, τί έγινε ρε; Γιατί χωρίσατε με τη Σίσσυ;
- Χωρίσαμε για θρησκευτικούς λόγους...
- Τι εννοείς;
- Εεε ρε φίλε δεν παραδεχόταν ότι είμαι ΘΕΟΣ !!!

Πως λέγεται ο φίλος του Μάικ του Φασολάκη;
Μπαράκ Ομπάμιας

Τύπος με ξυρισμένο κεφάλι παραλλαγή και τατουάζ σβάστικα, τρίβει για τρίτη και τελευταία φορά το λυχνάρι. Μόλις βγαίνει το τζίνι του λέει:
Ρε τζίνι γαμώ την κουφαμάρα σου, ΜΠΑΣΙΣΤΑΣ είπαμε θέλω να γίνω!!!

Υπερβολικό αλλά καλό

Αν δεις άντρα σε μπαλκόνι να ποτίζει τις γλάστρες, προφανώς τα φυτά καπνίζονται!!!

-Η δικιά μου με είπε ανώριμο και μπήκε να κάνει μπάνιο.
-Και εσύ τι έκανες;
-Ανοιγόκλεινα την βρύση της κουζίνας για να καίγεται!!!

Πάει μια μέρα μια πουτ@ν@ να εξομολογηθεί στον παπά του χωριού της. Της λέει ο παπάς:

- Για πες μου κορίτσι μου τις αμαρτίες σου.

- Μεγάλη η αμαρτία μου πάτερ, να πήγα με τον άντρα της γειτόνισσας μου...

- Δεν πειράζει τέκνο μου, συγχωρείται η αμαρτία σου.

- Έκανα όμως και μια ακόμη αμαρτία. Πήγα και με τον μανάβη του χωριού.

- Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου.

- Εεεεε, έκανα και μια άλλη αμαρτία, πήγα και με τον χασάπη του χωριού.

Λέει τέλος πάντων στον πάτερ με όλους όσους πήγε.

- Να, όμως πάτερ, η πιο μεγάλη μου αμαρτία είναι ότι πήγα με τον παπά του διπλανού χωριού.

Και της απαντάει ο παπάς.

- Γιατί μωρή, το δικό σου το χωριό παπά δεν έχει;

Ένας τύπος, που ετοιμαζόταν για αγώνες μπόντυ-μπήλντιγκ, χτυπιόταν καθημερινά με τις ώρες στα βαράκια και στα μηχανήματα. Παράλληλα, έμπαινε στο σολάριουμ για να αποκτήσει το απαραίτητο μαύρισμα που θα ανεδείκνυε τους μυς του. Κανά δυο μέρες πριν του αγώνες, γδύνεται και κοιτιέται στον καθρέφτη. Ωραίο μαύρισμα, μόνο που... το όργανό του ήταν κάτασπρο! Εραστής της λεπτομέρειας καθώς ήταν, κατεβαίνει στην παραλία, γδύνεται και σκεπάζεται με την άμμο, αφήνοντας μόνο το όργανό του να εξέχει.
Λίγη ώρα αργότερα, περνάνε δυο γηραιές κυρίες.

- Αχ, άδικος κόσμος, άδικος, λέει η μία βλέποντας το ....όργανο.

- Γιατί το λες αυτό καλέ; απορεί η άλλη.

- Κοίτα το! Όταν ήμουν 10 χρόνων το φοβόμουν. Όταν έγινα 20 είχα μεγάλη περιέργεια γι' αυτό. Στα 30 το απολάμβανα. Στα 40 το αποζητούσα. Στα 50, πλήρωνα γι' αυτό! Στα 60 προσευχόμουν να το βρω. Στα 70 το είχα ξεχάσει. Και τώρα που έγινα 80, τα καταραμένα φυτρώνουν ακόμα και στην άμμο!