MSSociety.gr

Κώστας έγραψε:Νομίζω ταιριάζει γάντι με το κείμενο της Ρέας

αλια1.jpg

(Η φωτογραφία και το κείμενο είναι από το λεύκωμα "άλια")

Κατερίνα, Ρέα, Κώστα και Χριστίνα χαίρομαι που σας "γνωρίζω"

Ο γερο - Ανέστης

Σιγούρεψε το ασφάλισμα του μικρού χρηματοκιβωτίου που μέσα του φυλούσε τις εισπράξεις από τα εισιτήρια της εβδομάδας και τις δικές του οικονομίες. Κοίταξε για μια ακόμη φορά το ρολόι του. Εννέα παρά τρία. Ο γερό Ανέστης πετάχτηκε σαν ελατήριο από την καρέκλα του και φόρεσε το φθαρμένο από τα χρόνια σακάκι της στολής του. Πήρε το φανάρι το γέμισε πετρέλαιο και το άναψε βιαστικά. Άρχισε να τρέχει για να φτάσει όσο πιο σύντομα μπορούσε στο σημείο που θα έκανε τα σινιάλα του. Η δέσμη από το φως της ατμομηχανής της υπερφορτωμένης εμπορικής αμαξοστοιχίας έσκισε το σκοτάδι φωτίζοντας την ερημική αποβάθρα. Ανεβοκατέβασε τρεις φορές το φανάρι του, υποδεικνύοντας το σημείο στο οποίο έπρεπε να σταματήσει η μηχανή. Τα φρένα της στρίγγλισαν και οι τροχοί της, ακινητοποιήθηκαν ακριβώς εκεί που είχε υποδείξει.

Εργάτες φάνηκαν ξαφνικά από το πουθενά αρχίζοντας να ξεφορτώνουν τα βαγόνια. Σακιά με αλεύρι, ρύζι, φασόλια, φακές, μακαρόνια και διάφορα άλλα φαγώσιμα, τοποθετήθηκαν στα καροτσάκια για να πάρουν το δρόμο τους για την αγορά, όπου το πρωί θα πουλιόντουσαν σε όσους είχαν τα φράγκα να τ΄ αγοράσουν.

Ατμός πετάχτηκε με πίεση από τα έμβολα των τροχών της μηχανής. Ο γερό Ανέστης ανεβοκατέβασε δυο φορές το φανάρι δίνοντας σήμα για την αναχώρηση της. Το τραίνο θα συνέχιζε το ταξίδι του για να μεταφέρει τις υπόλοιπες προμήθειες στα μεγαλοχώρια που θα συναντούσε στο διάβα του.

Μερικές εκατοντάδες μέτρα πριν από το σταθμό, οι γραμμές διασταυρώνονταν. Το άλλο τους τμήμα είχε κατασκευαστεί παλιά κι΄ έδινε πηγαιμό στο μικρό χωριό που βρισκόταν μισή ώρα δρόμο από το σταθμό. Οι κάτοικοί του το είχαν πλέον μισοεγκαταλείψει. Μερικά γερόντια και πεντέξι οικογένειες με πιτσιρίκια του έδιναν καθημερινά ζωή, θυμίζοντας την άλλοτε αίγλη του. Η αλήθεια είναι πως όσοι έμειναν πίσω, τα έφερναν πολύ δύσκολα βόλτα. Το σχολειό είχε κλείσει και τα παιδιά αναγκάζονταν καθημερινά να πηγαίνουν με τα πόδια στο Λιανοκλάδι, μια ώρα δρόμο, για να μάθουν γράμματα. Το μοναδικό του παντοπωλείο που ήταν και καφενείο, εφοδιαζόταν μια φορά το μήνα με τ΄ απολύτως απαραίτητα. Οι άντρες όλη μέρα στα χωράφια και οι γυναίκες πίσω να περιμένουν τα παιδιά να γυρίσουν από το σχολείο κάνοντας τις δουλειές του σπιτιού και επινοώντας κάτι για να μαγειρέψουν.

Η διασταύρωση, όπως όλες οι διασταυρώσεις, είχε ένα μεγάλο κλειδί που γυρίζοντας το διάλεγες σε πια μεριά θα πήγαινε το τραίνο. Χρόνια τώρα είχε απομείνει καρφωμένο στη μεριά που οδηγούσε στο σταθμό του γερό Ανέστη. Κάθε βράδι στις εννιά παρά δύο, τα γερόντια του γειτονικού χωριού, αντιδρώντας στον αμυδρό ήχο της σφυρίχτρας του τραίνου που ακουγόταν από μακριά να πλησιάζει τη διασταύρωση, κουνούσαν μελαγχολικά τα κεφάλια τους. Που είναι εκείνοι οι καιροί που ξεφόρτωνε τη πραμάτεια του πλημμυρίζοντας με ζωή και φωνές την μικρή εγκαταλελειμμένη πλέον αποβάθρα! Τότε που τα μαγαζιά γέμιζαν με αγαθά που συντρόφευαν τα βραδινά τους γλέντια.

Η τύχη έκανε τον νέο τότε Ανέστη, σταθμάρχη, μα ταυτόχρονα τον καθήλωσε στο μέρος αυτό, μια ζωή να υποδέχεται και ν΄ αποχαιρετά τα τραίνα. Δεν είχε παντρευτεί ώστε να κάνει δικιά του οικογένεια. Ο πατέρας του είχε σκοτωθεί στο πόλεμο. Η μάνα του, μετά τον θάνατο του πατέρα του, είχε φύγει μ΄ ένα πλούσιο από τη πόλη αφήνοντάς τον με τη γιαγιά και το παππού που κάποια στιγμή εγκατέλειψαν το μάταιο τούτο κόσμο. Έτσι ο Ανέστης από τα δεκαεφτά του, βρέθηκε να παλεύει μονάχος του με τη ζωή.

Δεν ξέχασε ποτέ το μικρό χωριό που μεγάλωσε. Το μυαλό του ήταν πάντα εκεί, να παίζει κλεφτοπόλεμο με τ΄ άλλα παιδιά κάτω από τις μουριές, της πλατείας. Στο κέντρο της, ένας τεράστιος πλάτανος τη σκίαζε σχεδόν ολόκληρη. Από κάτω του, τα καλοκαίρια, ο κυρ Δημήτρης ο καφετζής, πατέρας του φίλου του, του Αργύρη, φρόντιζε κι΄έβαζε σιδερένια τραπεζάκια με ψάθινες φθαρμένες από τη πολύ χρήση καρέκλες. Ήταν ο μοναδικός καφενές του χωριού, που ακόμη και τα Κυριακάτικα πρωινά, έμενε ανοιχτός, φτιάχνοντας τους καφέδες μετά την εκκλησία, για όλους τους άνδρες του χωριού. Τα μεσημέρια, ο κυρ Δημήτρης, φορώντας πάντα τη κάτασπρη και πεντακάθαρη ποδιά του, πρόσφερε ουζάκι με μεζέ σε όσους γυρνούσαν απ΄ τα χωράφια. Έτσι! Για ν΄ ανοίξει η όρεξη πριν από το μεσημεριανό φαγητό στο σπίτι. Παραδίπλα, από τον πλάτανο, μια πηγούλα ανάβλυζε λιγοστό αλλά καθάριο νερό, χειμώνα καλοκαίρι. Οι φωνές των παιδιών που παίζαν, μπερδεύονταν με τον ήχο του σκασίματος των ζαριών μέσα στα τάβλια που κάθε μεσημέρι έπαιρναν φωτιά. Αυτό όμως που θυμόταν πιότερο κι΄ απ΄ τον κλεφτοπόλεμο, ήταν αυτή η χειμωνιάτικη μυρωδιά που πλανιόταν στον αέρα, από τ΄ αναμμένα τζάκια. Αυτή που έβγαινε απ΄ τα πουρνάρια και τους κέδρους που καίγονταν και που τη μύριζες από μακριά μόλις ζύγωνες στο χωριό. Ακόμη και τώρα, όποτε φυσούσε βοριάς, την ένοιωθε νάρχεται μέχρι το σταθμό. Σα να τον έψαχνε για να του ξαναγεμίσει τα πνευμόνια, ακριβώς όπως και τότε κι΄ ας είχαν πλέον απομείνει λιγοστά τζάκια να καίνε. Αν και δεν τούμενε χρόνος να επισκεφτεί πια το χωριό του, ήξερε πως όσοι είχαν απομείνει εκεί τα έβγαζαν δύσκολα πέρα.

Την επομένη ήταν Χριστούγεννα. Ο φετινός χειμώνας, ήταν βαρύς. Ο πάγος και το χιόνι είχαν καλύψει τα χωράφια μη αφήνοντας να στεριώσει σπόρος για σπόρο. Το μοναδικό αναμμένο φως στη πλατεία του χωριού, ήταν του καφενέ. Τον είχε κληρονομήσει ο φίλος του ο Αργύρης απ΄ το πατέρα του, που λίγο πριν πεθάνει τον όρκισε να μην τον κλείσει, όσο στο χωριό θα έμενε έστω και μία ψυχή. Μέσα, γύρω από μια αυτοσχέδια ξυλόσομπα, κάθονταν να ζεσταθούν, γερόντια πλέον, οι παιδικοί φίλοι του Ανέστη. Ο Αργύρης, πηγαινοερχόταν γεμίζοντας τα καρτούτσα τους και αντικαθιστώντας όποτε τελειώναν τα μικρά πιατάκια του καφέ με το πρόχειρο μεζεδάκι. Τίποτα το ιδιαίτερο. Λίγη τομάτα, αγγούρι ελιές και τυρί. Ίσα - ίσα να μη πηγαίνει το κρασί κάτω ξεροσφύρι. Στο μαγαζί δεν είχε αλλαχτεί ούτε πρόκα! Τα ίδια τραπέζια, οι ίδιες φθαρμένες πεισματικά αντιστεκόμενες στο χρόνο καρέκλες και ο Αργύρης να σερβίρει φορώντας την κατάλευκη και πεντακάθαρη ποδιά κληρονομιά του πατέρα του. Το μόνο που είχε προστεθεί, ήταν κάτι ξύλινα ράφια στον έναν από τους τέσσερεις τοίχους, που πάνω τους φιλοξενούσαν προσωρινά μέχρι να πουληθούν, τα βασικά και απολύτως απαραίτητα για το νοικοκυριό αγαθά. Τα πρόσωπά της παρέας έφεγγαν στην αναπόληση κάθε παλιάς τους ανάμνησης. Κι΄ ήταν όλοι τους ευτυχισμένοι μ΄ αυτή τη γλυκιά καθημερινή μονότονη επανάληψη!

Οκτώ και μισή το βράδι. Ο Ανέστης είχε πάρει την απόφασή του αδιαφορώντας για το τίμημα. Φόρεσε βιαστικά το σακάκι της στολής του, πήρε από το χρηματοκιβώτιο όλες του τις οικονομίες χώνοντας τες στη τσέπη και κατευθύνθηκε προς τη διασταύρωση. Μέσα στο σκοτάδι φάνηκε η δέσμη από το φως του βαρυφορτωμένου τραίνου που πλησίαζε και ακούστηκε το σφύριγμά του. Ανεβοκατέβασε το φανάρι του μια φορά κάνοντας του σινιάλο να κόψει ταχύτητα. Έτσι πρόλαβε και πήδηξε πάνω. Ο μηχανοδηγός ξαφνιάστηκε, αλλά σύντομα χαλάρωσε βλέποντας το γνώριμο πρόσωπο και το καθησυχαστικό χαμόγελο του Ανέστη. Πριν προλάβει να τον ρωτήσει τι συμβαίνει, πέρασαν τη διασταύρωση. Ο μηχανοδηγός γύρισε και κοίταξε με έκπληξη και απορία τον Ανέστη. Αυτός, συνεχίζοντας να χαμογελά, του έγνεψε να συνεχίσει. Πριν πηδήξει στην ατμομηχανή, είχε σπρώξει αποφασιστικά με όλη του τη δύναμη το βαρύ κλειδί της διασταύρωσης, αλλάζοντας κατεύθυνση στο τραίνο, προς το μικρό χωριό, που ο θεός είχε ξεχάσει…

zifl

Να τι δεν μπορεί να "πάρει" η πουτ@ν@ η σκλήρυνση!!!!!!!

Κώστα

Το σεντούκι σου Κώστα κρύβει αμύθητους θησαυρούς!!!!!!!

Χαίρομαι που τους μοιράζομαι μαζί σας και σ΄ ευχαριστώ γιατί μην το ξεχνάμε ήσουν από τους πρωτεργάτες που συνετέλεσαν στη προτροπή για το άνοιγμά του. Από μόνος μου δε ξέρω αν θα έπαιρνα την απόφαση εκτός από εκείνη τη πρώτη διστακτική μου δημοσίευση με την ιστορία με τις δύο άσπρες πλαστικές καρέκλες.

Υσ. Κωσταντίνα μεγάλη κουβέντα μη λέμε! Δυστυχώς όλα τα μπορεί η αδίστακτη. Αργή και μεθοδική καταφέρνει και φτάνει στο στόχο της. Εμείς όμως φροντίζουμε αφ΄ ενός να την επιδραδύνουμε όσο πιο πολύ μπορούμε και αφ΄ ετέρου να δυσκολεύουμε το έργο της. Κοινώς δεν παραδιδόμαστε! Το παλεύουμε μέχρι τελικής και ένδοξης πτώσης, άσχετα κι΄ αν πιθανολογείται προδιαγεγραμμένη!!

Να ξαναπώ Κώστα κι΄εγώ όπως όλοι, ότι έχεις μοναδικό ταλέντο σκέψης-γραφής-τρόπου έκφρασης , μετάδοσης εικόνων, χρωμάτων , οσμών, ήχων κ.λ.π , τα ξέρεις.
Ολοι περιμένουμε κάθε φορά ανυπόμονα να διαβάσουμε το νέο σου '' δώρο''. ΟΛΟΙ.
Μόνο που να, δεν μπορώ να πιστέψω σε κανένα λογικά '' προδιαγεγραμμένο τέλος''.
Με στενοχωρεί να το βλέπω και γραμμένο εδώ αυτό. Δηλαδή αρνούμαι συστηματικά και με πλήρη
επίγνωση , οτι είμαστε μελλοθάνατοι. ΑΡΝΟΥΜΑΙ !
(Καί η Π.Σ μπορεί να μας άγει και να μας φέρνει, αλλά και μείς τη ζορίζουμε όσο μπορούμε.
Καλή ώρα εσύ. Δεν ανατριχιάζουμε μόνο εμείς διαβάζοντάς σε , αλλά κι΄αυτή η ανυπόληπτη που
το μυαλό σου τελικά αντιστέκεται μάχιμο και λαμπερό . Τη στρίμωξες άσχημα την ...μη πώ.
Την έβαλες στη γωνία και την πάτησες.
Και παίρνουμε δύναμη απο σένα , όταν είμαστε στο χάσιμο του νού. Και πιστεύουμε ότι θα ξανα-
-σηκωθούμε .Και συνεχίζουμε ο καθένας μας με το δικό του τρόπο να παλεύουμε... )

Όπως και νάχει
( Θυμήθηκα διαβάζοντας την απάντησή σου στην Κωνσταντίνα , Το Χρονικό Ενος Προαναγγελθέντος Θανάτου).

Γι΄ αυτό κι΄ άφησα "ανοιχτό το παράθυρο", γράφοντας πως το παλεύουμε μέχρι τελικής και ένδοξης πτώσης, άσχετα κι΄ αν πιθανολογείται προδιαγεγραμμένη!!
Κι΄ εγώ πιστεύω ότι θα ξανασηκωθούμε! Αλλά ακόμη κι αν δεν το καταφέρουμε θα συνεχίσουμε να ζούμε όσο πιο καλά μπορούμε με ό,τι έχουμε. Σιγά μην την αφήσουμε να μας πάρει από κάτω. Η ζωή διαθέτει άπειρους τρόπους για να γίνεται όμορφη. Άλλοι χωρίς καθόλου προβλήματα υγείας ούτε καν τους φαντάζονται. Εμείς τουλάχιστον τους έχουμε ψιλιαστεί και τους αναζητάμε. Κι΄ αυτό όσο και να φαντάζει σχήμα οξύμωρο είναι ένα δώρο που μας έκανε η ΣΚΠ. Να μάθουμε να εκτιμούμε και να επαναεκτιμούμε πράγματα που παλιότερα φάνταζαν φυσιολογικά, δεδομένα και κεκτημένα.

Φυσιολογικά, δεδομένα, κεκτημένα......
Ισως όχι για όλους ! Κάποιοι δεν χρειάζεται να επαναεκτιμήσουν . Απ΄την αρχή μαθαίνουν πράγματα. Αρκετοί νομίζω. Και μαθαίνουν πολλά.Που δεν ξέραν. Πώς να επαναεκτιμήσεις κάτι που
δεν είχες; Εκτιμάς όμως όταν το βρείς.!
Πολλές φορές με λάθος τρόπο.
Είναι παράξενη η ζωή και τελείως απρόβλεπτη.
Αλλά είναι ΖΩΗ. Οσο ζόρικη κι΄αν είναι , είναι ΖΩΗ.
Και είναι όμορφη ρε γαμώτο, έχει ανηφοριές πολλές που πια λές δέν έχω άλλο λάδι, η μηχανή
τάφτυσε και απο μένα γειά σας και μετά κάτι συμβαίνει αλλοιώτικο , ψάχνεις ρεζέρβα σε όλα και
βρίσκεις , πάντα βρίσκεις αν θέλεις.
Εκεί είναι το θέμα. Να θέλεις....
ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ!!!!!!!!!
( Τη βιβλιοθήκη απόψε τήν κάναμε όλοι λίγο-πολύ τόπο ψυχανάλυσης πάλι, αλλά είναι όμορφο να
συνδιαλέγεσαι με τόσο ωραίους ανθρώπους , με τέτοιες ψυχάρες .)

Κώστα, Κατερίνα, Πάνο, Κωνσταντίνα, Ελένη, Αννα , ( και Χριστίνα) κι΄εγώ ευχαριστώ που σας
γνώρισα......
πάω τώρα ν΄ακούσω '' τρελέ τσιγγάνε ...αν το βρώ, το σύστησε φίλος .

Κώστας έγραψε:........................................................................................................

Υσ. Κωσταντίνα μεγάλη κουβέντα μη λέμε! Δυστυχώς όλα τα μπορεί η αδίστακτη. Αργή και μεθοδική καταφέρνει και φτάνει στο στόχο της. Εμείς όμως φροντίζουμε αφ΄ ενός να την επιδραδύνουμε όσο πιο πολύ μπορούμε και αφ΄ ετέρου να δυσκολεύουμε το έργο της. Κοινώς δεν παραδιδόμαστε! Το παλεύουμε μέχρι τελικής και ένδοξης πτώσης, άσχετα κι΄ αν πιθανολογείται προδιαγεγραμμένη!!

Γιατί να μη λέμε μεγάλη κουβέντα;;;;Από ποιον κρινόμαστε;;;;;
Υπάρχουν φορές που νιώθω πιο αδίστακτη από τη σκλήρυνση, άλλες πάλι ευτυχώς λιγότερες, μισοπαραδομένη.
Μπορεί να "χάνω" τα πόδια μου αλλά με το μυαλό μου προσπαθώ και επινοώ χαρά.Είμαι τυχερή που το έχω
Θέλει πολλή νοητική δουλειά, διαπραγμάτευση, αναθεώρηση, αναστοχαστικότητα.

Δεν κάνω μάθημα σε κανέναν, επειδή μαθαίνω καθημερινά, κάθε στιγμή διδάσκομαι από τα πάντα και από όλους σας.

Δεν είναι εύκολο, αλλά σιγά μην μας χαριζόταν

Καλύτερα να μεταφέρουμε το θέμα αλλού γιατί ξεκινάμε μεγάλη συζήτηση και θα "χαλάσουμε" τη βιβλιοθήκη.

viewtopic.php?f=25&t=3820