MSSociety.gr

Eleni POL

Και μόνο που το σκέφτηκες στο τομογράφο...

Μια φορά κάποιος ρώτησε γιατί γράφουμε στο φόρουμ .
Λοιπόν για κάτι τέτοιες στιγμές .
Οπου οι σκέψεις του ενός φαίνονται οτι βγαίνουν απο το μυαλό του άλλου .
Ηταν εκεί και δε μπορούσαν απλως να εκφραστούν.

ελενάκι ..... ....
τάπες όλα .....!!!!!!!


μόνο που,
επειδή είσαι καλή καρδιά και μεγάαλη και τρυφερή ψυχούλα,
ΠΡΟΣΕΧΕ! ΠΡΟΣΕΧΕ ΠΟΛΥ!

πρόσεχε, γιατί αρκετοί θα σε προσεγγίσουν σαν "καλοί φίλοι" .......

άσε το "βάθος χρόνου" να σου αποδείξει ποιοί πραγματικά ήταν ...

άλλωστε,
οι μεγάλες φιλίες,
είναι εκείνες που αντέχουν στο χρόνο!

Α! και καλά αποτελέσματα με την τομογραφία σου!

eleni POL έγραψε:OI ΦΙΛΟΙ

Ποιος είπε ότι οι φίλοι χάνονται στις δυσκολίες ?

Ποιος είπε ότι εξαφανίζονται όταν τους χρειάζεσαι πραγματικά?

Λοιπόν όχι !Οι φίλοι είναι πάντα μαζί σου , όλα όσα έχουν πει ,ζήσει ,μοιραστεί βρίσκονται στη σκέψη σου ακόμη κι όταν είσαι κατάμονος .Οι ευχές τους και τα λόγια τους ,μαζί με των δικών σου σε συντροφεύουν τη στιγμή που θα τους χρειαστείς. Αρκεί μόνο να καταφύγεις στο θησαυρό που έχεις αποθηκεύσεις στη διάρκεια της ζωής σου ,σ ένα μικρό κουτάκι στην άκρη του μυαλού σου ,μόνο για σένα .
Όλα τα λόγια και οι σκέψεις και οι στιγμές θα σε κάνουν να νιώσεις ο πιο πλούσιος του κόσμου .Πρόκειται για αμύθητη περιουσία .Είναι από αυτή που δε μπορούν να στα κλέψουν. Είναι αυτοί που σε έχουν κάνει καλύτερο άνθρωπο ,που σε έχουν διδάξει και μαγέψει που έχουν δώσει ακόμα πιο σημαντικό νόημα στην ύπαρξή σου .

Αρχίζεις να ξετυλίγεις τη ζωή σου και συναντάς την Άννα, το Χρίστο , το Χρίστο το μικρό , τη Σοφία ,τον Παναγιώτη ,τη Νίκη ,τη Μάγδα ,το Θωμά ,τον Κώστα ,το Λάκη τη Λουσίλα, τη Λίντα,ο Στάθης και ο κατάλογος συνεχίζεται με τον κάθε έναν ξεχωριστά να έχει κάνει τη δική του συνεισφορά στο μεγάλο βιβλίο της ζωής σου .Χωρίς περιορισμούς και αναστολές γεύεσαι τη γλύκα της ανάμνησης και ξαναζείς τις ωραιότερες στιγμές .
Μπορεί να είναι μικρά ,πολύ μικρά πράγματα που σου δίνουν την πραγματική ευτυχία Αρκεί να τα επισημαίνεις όταν αυτά συμβαίνουν και να τα βάζεις στο φάκελο με τα αγαπημένα.

Μπορεί να είναι μια στιγμή από το νηπιαγωγείο που η κόρη σου κατάφερε να πει το θεατρικό της δυνατά και καθαρά ,μπορεί να είναι το βλέμμα του πατέρα σου όταν έπαιρνες το πτυχίο σου ,της μητέρας σου στο γάμο σου ή όταν γεννήθηκε ο γιός σου.

Μπορεί να είναι όμως και ο καλός ο λόγος ενός φίλου σου που χωρίς κανένα συμφέρον νοιάστηκε για σένα κι έβαλε τον εαυτό του στη θέση σου για να σε συμβουλέψει .Που άφησε για λίγο την οικογένειά του, τον ελεύθερο χρόνο του για να μείνει μαζί σου όταν τον φώναξες .Που έβαλε τον εαυτό του στη διάθεσή σου έστω και νοερά και δε σε απογοήτευσε. Που σε διόρθωσε όταν έκανες λάθος. Σκέφτηκε για σένα όταν εσύ δεν έβλεπες καθαρά .Σου φώναξε να συνέλθεις όταν ΄σ έβλεπε να πέφτεις .Σου έδωσε το χέρι του να σηκωθείς .περίμενε το καλύτερο και το γενναιότερο από σένα και ναι ! Επειδή ακριβώς πίστεψε σε σένα σου τόνωσε τον χαρακτήρα σου και σε έκανε πιο ΔΥΝΑΤΟ.

Ποιος είπε ότι οι φίλοι φεύγουν στις δύσκολες στιγμές ?Ακόμη κι αν έχουν περάσει χρόνια κι έχουν χαθεί απ τη ζωή μας έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην ιδιοσυγκρασία μας ,έχουν δώσει ο καθένας μια σπάνια πάντα μοναδική απόχρωση στην πινελιά του πίνακα μας.
Ποιος σας είπε ότι φεύγουν ποτέ ? Μήπως δε ξέρετε πόσο πλούσιοι είστε?

Φίλοι μου ,όσοι έχετε φύγει κι όσοι είστε κοντά μου και συντροφιά μου σας ευχαριστώ !

Ελένη
σημ.σκέψεις στη μια ώρα διάρκειας της μαγνητικής τομογραφίας .

Ελένη μου έχεις την ικανότητα να αγαπάς, τη θέληση να δίνεις και τη δύναμη να συγχωρείς και γι' αυτό έχεις κρυμμένο θησαυρό στο κουτάκι του μυαλού σου, ως αμύθητη περιουσία όπως λες.
Σπουδαίο προσόν, που σε δυναμώνει. Είσαι πλούσια!!!!!

Σου εύχομαι καλά αποτελέσματα στη δοκιμασία σου

έλαβα ένα ωραίο μήνυμα ,θα ήθελα να του μοιραστώ μαζί σας .

Keeper ~


I grew up with practical parents. A mother, God love her, who washed aluminum foil after she cooked in it, then reused it. She was the original recycle queen before they had a name for it. A father who was happier getting old shoes fixed than buying new ones.

Their marriage was good, their dreams focused. Their best friends lived barely a wave away.

I can see them now, Dad in trousers, tee shirt and a hat and Mom in a house dress, lawn mower in one hand, and dish-towel in the other. It was the time for fixing things. A curtain rod, the kitchen radio, screen door, the oven door, the hem in a dress. Things we keep.

It was a way of life, and sometimes it made me crazy. All that re-fixing, eating, renewing, I wanted just once to be wasteful. Waste meant affluence. Throwing things away meant you knew there'd always be more.

But then my mother died, and on that clear summer's night, in the warmth of the hospital room, I was struck with the pain of learning that sometimes there isn't any more.

Sometimes, what we care about most gets all used up and goes away...never to return.. So... While we have it..... it's best we love it.... And care for it... And fix it when it's broken......... And heal it when it's sick.

This is true. For marriage....... And old cars..... And children with bad report cards..... And dogs with bad hips.... And aging parents...... And grandparents. We keep them because they are worth it, because we are worth it.
Some things we keep. Like a best friend that moved away or a classmate we grew up with.

There are just some things that make life important, like people we know who are special......... And so, we keep them close!

I received this from someone who thinks I am a 'keeper', so I've sent it to the people I think of in the same way... Now it's your turn to send this to those people that are "keepers" in your life. Good friends are like stars.... You don't always see them, but you know they are always there. Keep them close!

When you die, 10 things GOD won't ask you:

1..... God won't ask what kind of car you drove. He'll ask how many people you drove who didn't have transportation..

2...... God won't ask the square footage of your house, He'll ask how many people you welcomed into your home.

3..... God won't ask about the clothes you had in your closet, He'll ask how many you helped to clothe.

4..... God won't ask what your highest salary was. He'll ask if you compromised your character to obtain it.

5..... God won't ask what your job title was. He'll ask if you performed your job to the best of your ability.

6..... God won't ask how many friends you had. He'll ask how many people to whom you were a friend.

7..... God won't ask in what neighborhood you lived, He'll ask how you treated your neighbors.

8..... God won't ask about the color of your skin, He'll ask about the content of your character.

9..... God won't ask why it took you so long to seek Salvation. He'll lovingly take you to your mansion in heaven, if You've asked Him into your heart, and not to the gates of Hell.

10..... God won't have to ask how many people you forwarded this to, He already knows your decision.

thank you lady-keeper!

thank you for being you!
and keep walking Eleni ... walking along!

Υπάρχουν ακόμα παιδιά των λουλουδιών;Ρέα Βιτάλη




Οι άνδρες θα έλεγαν «κόκκινο» και θα ξένοιαζαν. Οι γυναίκες, «κοραλί». Και η Μοιραράκη θα ξεπέταγε δέκα χρώματα σε μια λέξη. Όπως και να 'χει, μιλάμε για το χρώμα που έχει το γεράνι. Μα, όπως και να το χαρακτηρίσεις, το γεράνι θα με ταξιδέψει στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που μαδούσαμε τα πέταλά του… Ένα-ένα πεταλάκι. Το σαλιώναμε και το κολλάγαμε πάνω στο νύχι. Και μέχρι να κολλήσεις το ένα, ξεκόλλαγε το άλλο. Μα, για το ένα δευτερόλεπτο βουτάς στη θηλυκότητα, άξιζε τον κόπο. Για 'κείνο το λαθραίο ταξίδι στον κόσμο των «μεγάλων». Για τον ψεκασμό «γυναίκας» στην ατμόσφαιρά μας. Από πού σκάει μύτη η θηλυκότητα; Πόσο φαντασία παράγει το παιδικό μυαλό ενώ φοράει τακούνια δέκα νούμερα μεγαλύτερα και τα σέρνει; Τόσα γεράνια που ξέκανα στα μικράτα μου, τόσο απέφυγα τα μακριά βαμμένα νύχια στα ενήλικά μου. Σχεδόν με τρόμαζαν. Τζάμπα πήγαν τόσα γεράνια! Και εκείνα τα κραυγαλέα στοιχεία θηλυκότητας… Όσο και τα κραυγαλέα στοιχεία ανδρισμού. Τι θλιβερή αστειότητα. Σε ένα φύλο, τελικά, κατέληξα. Των γοητευτικών ή μη, ανθρώπων.

Αμ, οι παπαρούνες! Αγριολούλουδο. Αγαπημένες. Για το καθαρό κόκκινο. Το κατακόκκινό τους. Μα πιο πολύ για την ανεξαρτησία τους. Κόψε μια να τη βάλεις σε ανθοδοχείο, αν τολμάς. Θα μαραθεί στο δευτερόλεπτο. Θα γύρει ατιμασμένη. Δεν θα σου κάτσει η παπαρούνα. Δεν της πάει να γίνει διακοσμητικό σε βάζο. Μην το παλέψεις.

Τελευταίες αφήνω τις μαργαρίτες. Έχω θέμα. Πεθαίνω για μαργαρίτα. Μια συγκεκριμένη. Κάθε χρόνο την περιμένω. Σήμερα έκοψα την πρώτη. Εδώ είναι, δίπλα μου, τώρα που σου γράφω. Σ' ένα ποτήρι, με λίγο νεράκι. Η απόλυτή μου! Ξέρεις για ποια μιλάω; Για τη μαργαρίτα με τα άσπρα πέταλα και το κίτρινο στη μέση, που ξεφεύγει από το πλαίσιο και στάζει μια σταγόνα κίτρινο στο άσπρο των πετάλων. Μελέτησέ το! Με συνεπαίρνει. Το πώς ξεφεύγει, το πώς δραπετεύει γλυκά, χύνεται απαλά, για να αξιωθεί τα δικά της όρια. Όχι άναρχα, όχι ανεξέλεγκτα… Ξεγλιστράει σχεδόν ηδονικά. Γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Γιατί αν μείνει στα περιφρουρούμενα, απλώς θα πεθάνει. Δηλαδή, δεν θα πεθάνει. Θα πάθει χειρότερα. Θα μαραζώσει.

Λουλούδια… Αγριολούλουδα της άνοιξης. Πας καλά; Τόσα που συμβαίνουν γύρω μας! Τόσα δράματα που εκτυλίσσονται. Τόσες ειδήσεις που τρέχουν… Τρέχουν; Τόσες φωνές. Τόσες απελπισίες μαζεμένες. Τόσα αδιέξοδα. Μα, για λουλούδια εσύ θα γράψεις; Τα 'παιξες;

Κάθε άνοιξη… Ο κόσμος να χαλάει, θα τον θυμάμαι. Σε μια καρέκλα νοσοκομείου. Σε μια πολυθρόνα βολική για τους συνοδούς το βράδυ. Με πονάνε αυτές οι καρέκλες… Εκεί καθόταν. Είχα μπει φουριόζα. Ίσως από συνήθεια, ίσως για να μην κοντοσταθώ στα μάτια του. Τελικά, το δεύτερο. Έβαλα λουλούδια σε ένα ανθοδοχείο. Αγριολούλουδα. Και μετά ένα cd με τον Γιάννη Σπάρτακο να παίζει πιάνο. Του παρέδωσα ακουστικά να βάλει στα αφτιά κι έφυγα κάτι για να φέρω. Γύρισα δέκα λεπτά αργότερα, μπορεί και έντεκα. Κι είχε κλειστά τα μάτια, το κεφάλι γερμένο πίσω, σαν να ταξίδευε σε μαγικό προορισμό, ένα γαλήνιο χαμόγελο και μια μαργαρίτα που κουνούσε πέρα δώθε στο ένα χέρι. Με διαισθάνθηκε. Άνοιξε τα μάτια, έβγαλε το ένα ακουστικό από το αφτί, με κοίταξε «Ααααχ! Ευχαριστήθηκε η ψυχή μου», μου είπε και έλαμψε. «…η ψυχή μου». Σίγουρα η τηλεόραση θα διατυμπάνιζε ειδήσεις. Στα νοσοκομεία πάντα παίζει και μια τηλεόραση, παρηγοριά της συμφοράς. Σίγουρα θα ανέλυαν απελπισίες. Διεκδικήσεις, αιτήματα, «πεινάω» ανθρώπων. Μα, στο δικό μου τελευταίο πλάνο μένει ένα ανθοδοχείο με αγριολούλουδα, ένας ρυθμός από πιάνο και η φράση «ευχαριστήθηκε η ψυχή μου» με ένα Αχχχχ αργόσυρτο… Λίγες μέρες μετά, ταξίδεψε. Έμεινε η πολυθρόνα για τον επόμενο.
Μα, για λουλούδια θα μιλάμε τώρα; Ναι, ψυχή μου.


ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Αγγιγμα ψυχής .Καταπληκτικό .Εκπληκτικός είναι ο τρόπος που αφού ανέλυσε σκέψεις και συναισθήματα ,δικά της ,μπήκε στη ψυχολογία του ασθενή και περιέγραψε τη γαλήνη που του προσέφερε η φυσική ομορφιά και η μουσική .Υπέροχο ,σχεδόν μαγικό !