MSSociety.gr

Αερογαμίας το ανάγνωσμα Ρέα Βιτάλη


Yπάρχει Θεός! Ή μάλλον, για τούτον τον τόπο…Υπάρχουν Θεοί! 12 Ολύμπιοι. Με τις κουζουλάδες τους, τα πάθη τους, τις εκδικήσεις τους, τους θυμούς τους, τα θεϊκά και τ΄ανθρώπινα. Τα τεράστια και τα τιποτένια. Και απ΄ότι κατάλαβα οι Θεοί «με πάνε». Και τιμής ένεκεν με χρίσανε μάρτυρα της πιο σουρεαλιστικής σκηνής. Τι ήταν αυτό που έζησα! Ούτε σε ταινία… Πάρ΄το απ΄ την αρχή…

Ο Κώστας καταχωρείται στις στατιστικές κάτω από τα όρια της φτώχιας. Και του έλαχε να ζει σε ένα προάστιο που καταχωρείται στις στατιστικές πάνω από τα όρια του πλούτου. Το πώς και το γιατί δεν είναι θέμα του παρόντος κειμένου. Όποια ώρα και να περάσει κανείς από την πλατεία θα τον δει σ΄ένα παγκάκι να χαζεύει ή να κοιμάται…Ζάχαρο διέγνωσαν οι γιατροί! «Και ζάχαρο» τόνισε αυτός. Εξού και παίρνει μ΄ευκολία τον υπνάκο του στα όρθια. Αχτένιστος, αξύριστος, βρώμικος, με τα δάκτυλα κατακίτρινα από τσιγάρα και ρούχα που άντεξαν, άντεξαν, άντεξαν και κάποτε παρέδωσαν.

Δίπλα του στέκονται μόνιμα, ως bodyguard, ένα σωρό σκυλιά, κοπρίτες. Περίεργων διασταυρώσεων. Τον λατρεύουν και τα λατρεύει. Τα προστατεύει και τον προστατεύουν. Χθες λοιπόν…Μια από τα ίδια. Ο Κώστας στο παγκάκι, οι μούργοι γύρω γύρω και ξαφνικά στρίβει ένα τζιπ με φόρα από το φανάρι και φρενάρει απότομα στην πλατεία. Τζιπ. Τι τζιπ! Τζιπούρα!! Τανκς που θαρρείς γαμούσε κι έδερνε το οδόστρωμα. Και κατεβαίνει κύριος κοντός, χοντρός, με γυαλί με χρυσό σκελετό που άστραφτε και βρόνταγε και μπλούζα με άλογο τεράστιο σαν χλαπάτσα στο στήθος.

Σε πρώτο στάδιο τράβηξε ένα ρέψιμο και ακολούθως αγωνίζονταν να τακτοποιήσει το γεννητικό του σύστημα στο παντελόνι…Μιλάμε για αγώνα! Άμα τάχεις μεγάλα… Άμα έχεις και τζιπ οπότε λειτουργεί και σαν μεγεθυντής…Παίρνει ώρα η τακτοποίησή τους. Αφού τέλος πάντων τελείωσε η διαδικασία, πήγε στο περίπτερο και γύρισε με ένα πάκο εφημερίδες…Μη και ξεφύγει καμιά είδηση. Τον αναγνώρισα. Διορισμένος από προηγούμενη κυβέρνηση να εξουσιάζει…Εξουσία μουλωχτή. Η πιο επικίνδυνη. Ούτε ψήφο προσδοκά, ούτε σε ψηφοφόρο θα λογοδοτήσει. Τον θυμάμαι σ΄ένα τραπέζι. Μοσχαροειδές άτομο όλο αλαζονεία με μια σύζυγο με λουλουδάτο κοκαλάκι στα μαλλιά, ως Ελένη Μενεγάκη, που ήταν γενικώς μουτρωμένη με όλα και ειδικώς μουτρωμένη μαζί του γιατί δεν της αγόραζε σπίτι στη Μύκονο και προτιμούσε ένα νησί που δεν πάταγε ψυχή. Είναι να μη σκάσει η λουλούδω!

Τέλος πάντων…Ο κύριος λοιπόν πλησίασε τον Κώστα με βηματισμό κάου μπόι σε σαλούν, τα πόδια ψιλοανοιχτά λόγω μεγάλου πέους (δε βολεύονταν το άτιμο με τίποτα), τα σκυλιά σηκώθηκαν, νάναι σε ετοιμότητα, το ένα γρύλισε, ο Κώστας έκανε μια κίνηση ως μαέστρος και σταμάτησαν (εκτός ενός που δεν σκάμπαζε ούτε από εντολές Κώστα), ο κύριος ψιλοχέστηκε, ματόχαντρες αριστερά δεξιά σβέλτα, μετά κάτι ψέλλισε για να δείξει ότι δεν «τα χρειάστηκε», και ανακτώντας θάρρος και ύφος είπε με μπάσα φωνή «Τι γίνεται, ρε Κώστα; Ζούνε ακόμα τα κολόσκυλα; Δεν πέθαναν;».

Αυτό ήταν! The limit του Κώστα! Κάνει ένα βήμα μπροστά ο Κώστας, σηκώνει τρίχωμα ο ένας σκύλος, κάνει και δεύτερο ο Κώστας, κοιτάει τον κ. Χλιδουρόβλαχο με το πιο υποτιμητικό ύφος που μπορεί να κοιτάξει άνθρωπος, βγάζει τα χέρια από τις τσέπες για νάναι εύκολες οι χειρονομίες και του λέει χωρίς τελεία και κόμμα «Ζούνε και βασιλεύουν και γαμάνε. Έχουν κάτι πουλιά να! Και τον χώνουν όπου γουστάρουν. Γαμάνε ώρες. Ότι σκύλα βρούνε μπροστά τους. Της τον χώνουν μέχρι το λαιμό. Γαμάνε!». Όλες οι λέξεις συνοδεύονταν από ανάλογες χειρονομίες και παλινδρομικές κινήσεις της λεκάνης ενώ από το στόμα του έβγαιναν σάλια και από τα μάτια του φωτιές. Τα σκυλιά ακίνητα σαν σε τελετή αρχέγονη. Ο κύριος με το χρυσό σκελετό κώλωσε. Μετά οπισθοχώρησε. Άνοιξε την πόρτα της τζιπούρας. Σκαρφάλωσε. (Τσαλακώθηκαν και τα γεννητικά). Κάθισε και ενώ έφευγε είπε «Άντε γεια! Πάω σπίτι να ρίξω κανένα πούτσο!». Κι έφυγε ενώ η εξάτμιση έκλανε.

Ο Κώστας ξάπλωσε κατάκοπος στο παγκάκι. Τα σκυλιά ταβλαρώθηκαν το ένα μετά το άλλο σχεδόν αναίσθητα. Το ένα μάλιστα γύρισε κι ανάσκελα σαν πτώμα στην παραλιακή…Τόσο γαμήσι που έριξαν όλοι! Είναι να μην ξεραθούν;

Υ.Γ1 Μπορώ πλέον να καμαρώνω ότι έσπασα το Άβατο. Το μόνο πραγματικά «Άβατο» των ανδρών. Αρκεί να πιστεύεις στους Δώδεκα Θεούς του Ολύμπου και στον Έλληνα το μικρό το Μέγα. Πιστεύω!

ΥΓ2 Λάτρεψα τη σκηνή γιατί στην ουσία ξεκινάει από κει που τελειώνει. Καθώς…Ο απόλυτα φτωχός και ο απόλυτα πλούσιος γραπώνονται από τ΄αρχίδια ενός σκύλου για να ξεθυμάνουν, να ξεσπάσουν, να διεκδικήσουν τ΄απωθημένα τους…Κι είναι σαδιστικά κοινά τ΄ απωθημένα καμιά φορά.
- See more at: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.a ... PAU5e.dpuf

7 Φεβρουαρίου 2011

Σοφούλα,η επιθυμία σου εκπληρώνεται με ένα παλιό της Ρέας...

βρε κορίτσι μου. Κλαυσίγελος διαρκείας εδώ....
Εχασε η ομάδα μου ( απο σας ), είδα και τι ''πέρασες'' εδώ, ακόμη κλαίω-γελάω.
Ατελείωτη είσαι Κατερίνα, άλλου τύπου χιούμορ και άλλο τσαγανό αντίληψης έχεις ρε παιδί μου!
Προσωπικά υποκλίνομαι βαθειά , τι δε με πιστεύεις;
Γράφε όποτε μπορείς , αφού ξέρεις να επιλλέγεις !!!

Και το νέο της Ρέας!!!

Η Ρέα στο Bollywood Ρέα Βιτάλη



Η ουρά των ταξί ήταν η μεγαλύτερη που έχω δει στη ζωή μου. Χιλιόμετρα. Μπήκαμε στο πρώτο. Έμοιαζε χειροποίητο εργόχειρο. Αναρίθμητες φουντίτσες στόλιζαν το τιμόνι, τον λεβιέ ταχυτήτων, τον καθρέπτη, το καντράν, το τζάμι. Εξωτερική θερμοκρασία, πες 60 βαθμούς κελσίου - και θα 'σαι μέσα. Υγρασία, πες 100 βαθμούς - και δεν θα τα χαλάσουμε. Και μέσα σ΄όλα αυτά, ο οδηγός άναψε με μιας και ένα σπίρτο λιβάνι να καίει μέσα στο ρουθούνι μας, για να ευχαριστήσει τον δικό του Θεό, που τον αξίωσε να πάρει κούρσα. Κάπως έτσι μπορεί να δεις τον συχωρεμένο Τζίμι Χέντριξ μπροστά στα μάτια σου. Χιούμορ; Στο επόμενο δευτερόλεπτο της διαδρομής…Μόνο σοκ και δράμα! Γυναίκες με σάρι και θλιμμένα μάτια, με ένα στήθος πέτσα, παρηγοριά στο στόμα ενός μωρού που στοιχημάτιζες αν ήταν ή όχι ζωντανό, να σου κάνουν νοήματα με το χέρι «πεινάω» και να το νιώθεις πρόκα, πιο αιχμηρή από αιχμηρή, να τρυπάει τα σωθικά σου. Και σε κάθε σταμάτημα του αυτοκινήτου, παιδάκια να σπρώχνονται στα τζάμια.

Τι πληθυσμό έχει η Βομβάη; Πόσα παιδιά; Σε τρομάζουν οι αριθμοί. Στην Ασία οι αριθμοί είναι άλλοι αριθμοί. Στην αρχή μοιράζεις ρουπίες. Τσιρότα, που κολλάς επιπόλαια, σε πληγές που ξεχειλίζουν αίμα και τα μουλιάζουν στο δευτερόλεπτο. Οι αριθμοί, σου βγάζουν τη γλώσσα. Πόσες ρουπίες να 'χεις; Τι να δώσεις; Πόσους να ταΐσεις; Για πόσες μέρες; Στο δόξα πατρί σε πυροβολούν τα νούμερα. Μιλιούνια! Πού πας; Τι καμώνεσαι με τις ρουπίες στα χέρια; Καημένη, θλιβερή, ανυποψίαστη, εξ Ευρώπης….

Και φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Το Ταζ Μαχάλ. Το θυμάμαι. Συγκλονιστικά όμορφο. Άλλος πλανήτης. Θερμοκρασία να θες ζακέτα, πανέμορφες Ινδές να σε μαγεύουν με τον αγέρωχο βηματισμό και το απόλυτο βλέμμα… Ο Θεός μοίρασε στην Ινδία μάτια, όχι αστεία. Και μυρουδιές από γιασεμί, παντού. Και λουλουδιασμένες γιρλάντες να στις περνάνε στον λαιμό και χρώματα. Στην Ινδία δοξάζουν το χρώμα περισσότερο από κάθε χώρα στον κόσμο, αλλά μόνο μέσα σ΄εκείνο το ξενοδοχείο μπορούσε η ψυχή μου να κοντοσταθεί σε αναλύσεις χρωμάτων. Θυμάμαι, κλείστηκα στο δωμάτιο «εγώ θα βγω μόνο για να φύγουμε», της είπα. «Εγώ πάω να περπατήσω», απάντησε, «Πας καλά; Είδες τι γίνεται έξω; Είσαι ανώμαλη, ρε μάνα;», «Ζωή, Ρέα. Αυτό είναι ζωή. Δεν είναι το ξενοδοχείο Ταζ Μαχάλ, η Βομβάη», είπε κοφτά. Με εξανάγκασε να τρέξω πίσω της. Ανησυχούσα για κείνη. Κατέβαζα αγίους και καντήλια από μέσα μου. Ήθελα να τη σπάσω στο ξύλο. Και κείνη καβάλησε σε μια άμαξα. «Πού νομίζεις ότι είσαι, στις Σπέτσες;», τη ρώτησα με θυμό, ενώ μια μπόχα από δημόσια αποχωρητήρια στόμωνε τα ρουθούνια μου και παρέμεινε για όσες μέρες μείναμε. Το 1980, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού κοιμόταν στο δρόμο. Όλα τα κάνανε στο δρόμο. Και 'μεις επάνω σε μια άμαξα. Άμαξα. Όχι αυτό που σκέφτεσαι. Διέγραψέ το με τη μια. Ένα ψοφάλογο με ένα λεφούσι μύγες να γευματίζουν στο μαντήλι του αμαξά, που μ΄αυτό σκούπιζε το στόμα του κατά διαστήματα, που έτρεχε αίμα. Και πίσω από το σβέρκο μας κεφαλάκια που εμφανίζονταν στα ξαφνικά…

Λαθρεπιβάτες, λαθροαμαξάδες. Που όποτε τους βόλευε πήδαγαν και έδιναν τη θέση τους στον επόμενο λαθραίο. Με την άμαξα περάσαμε από έναν δρόμο που πουλούσαν χρυσό. Με μαστίγωνε τόσος χρυσός, αντάμα με τόση φτώχεια. Παράταιρες εικόνες. Ο σουρεαλισμός στο απόγειο. Ζυγαριές να ζυγίζουν χρυσάφια και άνθρωποι να πουλάνε και ν΄αγοράζουν. Και μετά, σ΄έναν άλλο δρόμο, δυο βήματα από τα χρυσάφια… «Μadam, bazaar», είπε ο αμαξάς. Και γω έμεινα άγαλμα, με τρισδιάστατα μάτια. Πες με και Ηνίοχο. Κουρτίνες, στη σειρά. Να καλύπτουν, δήθεν, ένα σιδερένιο κρεβάτι. Κι απέξω, κοριτσάκια. Μια σταλιά… Ψυχούλες μου! Με κραγιόν που ξέφευγαν από το περιθώριο των χειλιών. Τόσο λεπτά, τόσο μικρά τα χείλη… Πώς να μην περισσέψει κραγιόν. Πώς να μην κατρακυλήσει το χρώμα; Κορίτσια ανήλικα, βαμμένα σαν κλόουν. Καρδούλες μου! Κούκλες σπασμένες των παιδικών μου χρόνων, μέλη ξεκάρφωτα… Να, ένα πόδι. Πάτα το να μπει στην τρύπα, να κουμπώσει στο ισχίο. Να και το άλλο πόδι. Πάτα το κι αυτό. Δυο χεράκια με βαμμένα τόσα δα νυχάκια. Πάτα τα να μπουν στις τρύπες των ώμων. Ένα προσωπάκι. Πώς δεν σπάνε στα χέρια των ανδρών; Πoιο εξω-ανθρώπινο στοιχειό τους καθοδηγεί να τις αλώσουν; Ποιος είναι πιο μικρός; Τα κορίτσια ή τα αγόρια που πληρώνουν; Ποιον να πρωτολυπηθώ; Πώς ένα μέλος του σώματος - ένα τόσο δα πετσί, ανάμεσα σε ανδρικά σκέλια - ακυρώνει τη σκέψη, το μυαλό; Μέχρι πού τις τρυπάνε; Φτάνουν καρδιά; Ψυχοδιψή τσακάλια οι άνθρωποι, όταν τους δαγκώσει ο πόθος…

Ήταν το πρώτο μου ταξίδι στη Βομβάη. 1980. Κράτησε πέντε μέρες. Πόνεσα. Φρίκαρα. Παραδόθηκα στην ινδική κουζίνα. Λύκος ο άνθρωπος. Τρώει κι όταν φρικάρει. Μα πιο πολύ φοβήθηκα μη συνηθίσουν ποτέ τα μάτια μου αυτά που είδα. Μη δώσω στη φρίκη φιλοσοφικές διαστάσεις. Μην ενστερνιστώ αυτά που αγκαλιάζουν οι πονεμένοι σαν μαξιλάρι. Μην αποδεχτώ τις ζωτικές παρηγοριές τους σαν σοφία. Τίποτα πιο ύπουλο από το μάτι του ψαγμένου. Εκείνο το ταξίδι… Τόσες και τόσες καρφιά-εικόνες του μ΄ ακολούθησαν στη ζωή μου όλη… Κι ωστόσο… Στο τελευταίο πλάνο του… Μια περίεργη φωτογραφία που πήρε πολύ φως. Σαν φλας λειτούργησε μια κατάλευκη οδοντοστοιχία παιδιού. Ήταν σ΄ένα σκουπιδότοπο. Μιλάμε για σκουπίδι! Μια παράγκα τσίγκινη. Μια κούνια σ΄ένα δέντρο. Θρέφονται με σκουπίδια οι ρίζες των δέντρων; Κι όμως. Δυο κορίτσια. Κοριτσάκια. Μια κούνια. Το ένα κούναγε το άλλο. Και γελούσαν! Γελούσαν! Σ΄όλη μου τη ζωή…. Όργωσα τον κόσμο. Δεν είδα ποτέ παιδιά να γελάνε πιο δυνατά! Ντρέπομαι και να το πω. Δεν είδα πιο ευτυχισμένα πλάσματα από εκείνα τα δυο. Η Βομβάη, στο πρώτο μου ταξίδι.

Προχθές η Μιρένα και ο Τάσος μας προσκάλεσαν σε έναν καινούριο χώρο στη λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως. Ένα ινδικό εστιατόριο-μπαρ. Το "Bollywood". Με το αυτοκίνητο διασχίσαμε μια ξεδοντιασμένη Αθήνα. Πόσο σκοτεινή είναι, πια, η πόλη μας! Βρωμιά, θλίψη, μαγαζιά βεβηλωμένα, βιτρίνες ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ, με χιλιάδες αυτοκόλλητα-αγγελίες απελπισμένων αντάμα. Μόνο τα «Αγοράζουμε χρυσό» είναι σημαιοστολισμένα. Σε χαραμάδες των δρόμων, κεφαλάκια. Άστεγοι. Στο εγκαταλελειμμένο, σκελετωμένο, παλιό κτίριο του ΙΚΑ, μια παρέα με κουβέρτες. Ένα πρεζόνι εδώ, ένα παρακεί. Θεέ μου, θα πέσει! Έπεσε! Οικήματα χωρίς φώτα. Γρίλιες να χάσκουν στο κενό σπασμένες από έναν αέρα που τις σημάδεψε. Φόβος. Να ένα φως σε εκείνο το διαμέρισμα. Κατοικείται. Μπλε φως. Όπου βλέπεις φως είναι μπλε, σαν εκείνα των νοσοκομείων το βράδυ, που ξημερώνουν οι πόνοι στη σειρά. Θλίψη. Τρόμος. Παρκάρουμε. Τρέχω, σχεδόν, να χωθώ. «Μη φοβάσαι. Αφού έχεις εμένα κοντά σου», μου λέει. Ωραίο ακούγεται. Μα, τρέμω. Δρασκελάω τις γραμμές του τρένου.

"Bollywood". Άλλος πλανήτης. Σχεδόν μαγικός. Σαν ταξίδι σ΄άλλη χώρα. Ενδιαφέρουσα διακόσμηση, με τεράστια πορτραίτα Ινδών να σε κοιτούν, σε κάθε τοίχο. Όλα σε διαστάσεις xl εκτός… Τραπέζια χαμηλά, κρεβάτια γεμάτα μαξιλάρια αντί για καρέκλες, σιδερένια, στη σειρά. Τα λες άβολα. Αν έχεις και παραπάνω κιλά το λες και «την πατήσαμε. Άντε και καθίσαμε…Να δω πώς θα σηκωθούμε». Παιδεύτηκα, αλλά δεν θα τα άλλαζα. Μουσική εξαιρετική, μακάρι να 'ταν και πιο χαμηλή η ένταση, περίτεχνα κοκτέιλ με μάγκο, πιατάκια, πιατάκια, πιατάκια, γεύσεις καλομαγειρεμένες να παλεύουν με τον ουρανίσκο, αποχρώσεις όσα τα μπαχάρια. Μάνα Ινδία. Κάψε με. Αντέχω. Κόσμος τόσο ωραίος γύρω μου! Ανάλαφρος. Cool. Αμήν! Ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες αδιάφορες για προκάτ αισθητικούς κανόνες. Τέρμα τα ανθρωπάκια του Γαίτη. Η κρίση απελευθέρωσε την αισθητική των ανθρώπων. Ξαναγέμισε η ζωή με «τύπους»! Να και η Καλιόπη με τα συγκλονιστικά της σκουλαρίκια. Μόνο ένας πολιτικός στο βάθος με κοστούμι (ο έρμος) και μια τηλεοπτική ψυχοθεραπεύτρια απ΄αυτές που δεν παρηγόρησαν τα δικά τους αδιέξοδα πριν καταπιαστούν με των άλλων… Η καψοκαημένη. Δεν βαριέσαι. Ωραία που είχαμε και δυο μύγες μέσα στο γάλα μας. Στην Ινδία ταξιδεύαμε. Βγήκαμε στο δρόμο, δώδεκα παρά. Με έσφιξε στην αγκαλιά του. Νύχτα στην Κωνσταντινουπόλεως. Γύρω μας μια πόλη ξεδοντιασμένη να βαριανασαίνει. Τη βγάζει-δεν τη βγάζει. Ξεστήσαμε τον χρόνιο καρνάβαλο. Στα υπόγεια του καθενός τα σκονισμένα του άρματα. Πονάει! Μελαγχολία, φόβος, ανεργία, φτώχεια, ανασφάλεια, απλήρωτοι. Μπροστά μας οι γραμμές του τρένου. Stop. STOP είπα! Ένα τρένο σχίζει τη νύχτα. Βαγόνια, βαγόνια, βαγόνια, ούτε ένας ταξιδιώτης. Στο τελευταίο βαγόνι μια αμυγδαλιά ξεπροβάλει μέσα στην νύχτα. Μια αμυγδαλιά στο απέναντι πεζοδρόμιο. Φλας τα άσπρα της λουλούδια. Θρέφονται με θλίψη οι ρίζες; Κι όμως. Μια αμυγδαλιά, στο τελευταίο πλάνο. Άνθισε. Όπως κάθε χρόνο. «Ζωή, Ρέα», θυμάμαι τη φωνή της.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών


- See more at: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.b ... hY4K3.dpuf

.......μια πολη ξεδοντιασμενη...μαγαζια βεβηλωμενα............ποναω για την Αθηνα ...οπως πονουσα , παντα, για τη Βομβαη.....!!!!ΤΩΡΑ , ποναω για την Αθηνα , που την αγαπω ...ακομα !!!!!!!!!!!!!!!!Ποναω , για τα βεβηλωμενα μαγαζια , απλησιαστα για μενα, οταν ηταν στις ''δοξες'' τους ......!!!!!!Ποναω, για τη βιτρινα , που εξακολουθει να υπαρχει, κρυμμενη πισω απο βρωμα και σκουπιδια !!!!!Ποναω, γιατι τα σκουπιδια ολο και πληθαινουν ............!!!! Κατερινα !!!!!!!!!!!!

OI ΦΙΛΟΙ

Ποιος είπε ότι οι φίλοι χάνονται στις δυσκολίες ?

Ποιος είπε ότι εξαφανίζονται όταν τους χρειάζεσαι πραγματικά?

Λοιπόν όχι !Οι φίλοι είναι πάντα μαζί σου , όλα όσα έχουν πει ,ζήσει ,μοιραστεί βρίσκονται στη σκέψη σου ακόμη κι όταν είσαι κατάμονος .Οι ευχές τους και τα λόγια τους ,μαζί με των δικών σου σε συντροφεύουν τη στιγμή που θα τους χρειαστείς. Αρκεί μόνο να καταφύγεις στο θησαυρό που έχεις αποθηκεύσεις στη διάρκεια της ζωής σου ,σ ένα μικρό κουτάκι στην άκρη του μυαλού σου ,μόνο για σένα .
Όλα τα λόγια και οι σκέψεις και οι στιγμές θα σε κάνουν να νιώσεις ο πιο πλούσιος του κόσμου .Πρόκειται για αμύθητη περιουσία .Είναι από αυτή που δε μπορούν να στη κλέψουν. Είναι αυτοί που σε έχουν κάνει καλύτερο άνθρωπο ,που σε έχουν διδάξει και μαγέψει που έχουν δώσει ακόμα πιο σημαντικό νόημα στην ύπαρξή σου .

Αρχίζεις να ξετυλίγεις τη ζωή σου και συναντάς την Άννα, το Χρίστο , το Χρίστο το μικρό , τη Σοφία ,τον Παναγιώτη ,τη Νίκη ,τη Μάγδα ,το Θωμά ,τον Κώστα ,το Λάκη τη Λουσίλα, τη Λίντα,το Στάθη και ο κατάλογος συνεχίζεται με τον κάθε έναν ξεχωριστά να έχει κάνει τη δική του συνεισφορά στο μεγάλο βιβλίο της ζωής σου .Χωρίς περιορισμούς και αναστολές γεύεσαι τη γλύκα της ανάμνησης και ξαναζείς τις ωραιότερες στιγμές .
Μπορεί να είναι μικρά ,πολύ μικρά πράγματα που σου δίνουν την πραγματική ευτυχία Αρκεί να τα επισημαίνεις όταν αυτά συμβαίνουν και να τα βάζεις στο φάκελο με τα αγαπημένα.

Μπορεί να είναι μια στιγμή από το νηπιαγωγείο που η κόρη σου κατάφερε να πει το θεατρικό της δυνατά και καθαρά ,μπορεί να είναι το βλέμμα του πατέρα σου όταν έπαιρνες το πτυχίο σου ,της μητέρας σου στο γάμο σου ή όταν γεννήθηκε ο γιός σου.

Μπορεί να είναι όμως και ο καλός ο λόγος ενός φίλου σου που χωρίς κανένα συμφέρον νοιάστηκε για σένα κι έβαλε τον εαυτό του στη θέση σου για να σε συμβουλέψει .Που άφησε για λίγο την οικογένειά του, τον ελεύθερο χρόνο του για να μείνει μαζί σου όταν τον φώναξες .Που έβαλε τον εαυτό του στη διάθεσή σου έστω και νοερά και δε σε απογοήτευσε. Που σε διόρθωσε όταν έκανες λάθος. Σκέφτηκε για σένα όταν εσύ δεν έβλεπες καθαρά .Σου φώναξε να συνέλθεις όταν ΄σ έβλεπε να πέφτεις .Σου έδωσε το χέρι του να σηκωθείς .Περίμενε το καλύτερο και το γενναιότερο από σένα και ναι ! Επειδή ακριβώς πίστεψε σε σένα σου τόνωσε τον χαρακτήρα σου και σε έκανε πιο ΔΥΝΑΤΟ.

Ποιος είπε ότι οι φίλοι φεύγουν στις δύσκολες στιγμές ?Ακόμη κι αν έχουν περάσει χρόνια κι έχουν χαθεί απ τη ζωή μας έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην ιδιοσυγκρασία μας ,έχουν δώσει ο καθένας μια σπάνια πάντα μοναδική απόχρωση στην πινελιά του πίνακα μας.
Ποιος σας είπε ότι φεύγουν ποτέ ? Μήπως δε ξέρετε πόσο πλούσιοι είστε?

Φίλοι μου ,όσοι έχετε φύγει κι όσοι είστε κοντά μου και συντροφιά μου σας ευχαριστώ !

Ελένη
σημ.σκέψεις στη μια ώρα διάρκειας της μαγνητικής τομογραφίας .

Ελενη !!!!!!!!!!!!!!

Αέρινο άγγιγμα πεταλούδας, πάνω μας, όλα σου !!!

τελειο...μόλις το έκλεψα