MSSociety.gr

η Ρέα είναι -ευτυχώς- πάντα υπέροχη ...
η ζωή μας είναι που πέφτει...πέφτει...πέφτει ... σε ποιότητα και σημαίνουσες συνιστώσες

ακόμα ψάχνω τις "περισπωμένες" της καθημερινότητάς μου .... (που λέει κι η Ρέα)

όλοι ψάχνουμε και ψαχνόμαστε... ΟΛΟΙ!

Για στριγκάκι στα jumbo Ρέα Βιτάλη





Καλέ τι στριγκάκια είναι αυτά! Τι σoυτιέν! Τι body! Τι κόκκινα, τι σατέν, τι χνούδια και φτερά, τι φτερά και πούπουλα, τι τρύπες, τι καρφιά, τι καρδιές, τι στρας. Πώς το έλεγε εκείνο το σκυλοτράγουδο «Βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου κι αυτό είναι μείον μου κι αυτό είναι μείον μου (δις για καλύτερη εμπέδωση)». Πηγαινοέρχομαι στον διάδρομο. Ψάχνω για μαστίγιο, νάχω κάτι πρόχειρο στα χέρια, με το μαύρο, μέσα στο καρφί body. Για στριγκάκι στα Jumbo.

Εξοικειωθείτε γλυκά μου νυμφίδια και κατακαημένες ένκαβλες μάνες με τα εκατοντάποντα. Ίσως σας αξιώσει ο Θεός των παιχνιδιών να κοσμήσετε την τηλεόραση ως μουγκό πλην γελαστό κορίτσι στο πλευρό διάσημου. Να σας ξεματιάζει η μάνα σας! Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Σας τα γράφω ανάλαφρα. Η αλήθεια είναι ότι πηγαίνουν και δεν πηγαίνουν τα δάκτυλα. Όχι, η αναστολή μου δεν έγκειται σ΄αυτό που ίσως φαντάζεστε. Παράτα τη σκέψη ότι φοβάμαι μη μας εκδικηθεί η εταιρεία στο διαφημιστικό της πρόγραμμα. Το θέμα μου έχει κολλήσει καιρό τώρα. Το παλεύω με το μυαλό. Να γράψω; Να μη γράψω; Πόσες είναι οι επιχειρήσεις που ανθούν σε τούτον τον καταραμένο εμπορικά τόπο; Μια απ΄ αυτές το Jumbo. Μα πώς τα καταφέρνει μέσα στο χάος και ανταπεξέρχεται; Κατάστημα παιχνιδιών αρχικά. Το θυμάμαι όταν πρωτοάνοιξε. Σ΄ένα υπόγειο τεράστιο στη Γλυφάδα και τα Χριστούγεννα έπιαναν σειρά 20 γυναίκες μόνο για να αμπαλάρουνε δώρα. Σε μονοπώλιο εξελίχθηκε. Τυχαίο τίποτα δεν είναι. Θέλει «δουλίτσα» να γίνεις κάποιος και ακόμα περισσότερο να παραμείνεις. Πόσοι το κατάφεραν; Είναι καιρός για γκρίνιες; Οι θέσεις εργασίας στα χρόνια μας είναι αιμοδοσία. Αυτό μου φρενάρει τα χέρια στο πληκτρολόγιο.

Και κάτι άλλο. Προσωπικό. Έχει να κάνει με μνήμες της εφηβικής μου ηλικίας. Τότε που το αίμα έβραζε και που αγαπιόμασταν σαν τα κουνέλια. Και που φιλιόμασταν με πάθος όπου βρισκόμασταν. Και λίγο μέσα μας άρεσε να σκανδαλίζουμε. Και πέρναγε μια κυρία με σφιχτό στόμα και σφιχτό ταγιέρ που πρόδιδε και έναν σφιχτό κορσέ… Πάντα μια τέτοια κυρία!...Με χίλια στρώματα αγαμίας στο μάτι που κουνούσε το κεφάλι κι έλεγε «σα δε ντρέπεστε να φιλιέστε!» και τόσκαγε βιαστικά. Λες και τρόμαζε μη και επιθυμήσει να τη ρουφήξουν αχόρταγα χείλη. Αυτό το σφιχτό ταγιέρ με τον κορσέ, αυτό το σφιχτό στόμα και τα μάτια που στενεύουν ξαφνικά και ζηλόφθονα, θέλω ν΄αποφύγω. Μη και ποτέ καταντήσω.

Μπήκα στο Jumbo ν΄αγοράσουμε Trash Pack. Τα ξέρετε; Θα τα μάθετε. Όπως μάθαμε τα Gormiti, εκείνα τα τέρατα της φύσης. Όπως μάθαμε τα Angry Birds. Ποτέ δεν θα καταλάβω τα συστατικά της επιτυχίας ενός παιχνιδιού! Αλλά με δέος μελετάω χρόνια ό,τι μπορεί τα παιχνίδια ν΄αντικατοπτρίζουν την εποχή τους όπως ακριβώς η τέχνη. Σκεφτείτε το…Σε κάποιο παλιότερο κείμενό μου το είχα αναλύσει….

Μπήκα που λέτε στα Jumbo και σ΄ένα διάδρομό του βρέθηκα αντιμέτωπη με τη χαρά του ματάκια. Ένα sex shop. Παραξενεύτηκα. Μεταξύ μας μελαγχόλησα. Όχι δεν έχει να κάνει με τα παιδιά. Ούτε με κινδύνους που απορρέουν. Έχουν ανοσία. Θα βρουν την άκρη. Θα βρουν την ισορροπία σαν σε μηχανή στις στροφές. Λίγο να γύρεις από δω, λίγο να γύρεις από κει. Μπορεί να κάψεις και πόδι στην εξάτμιση, να συρθείς, μπορεί και να χαθείς….Ζωή. Δεν ήρθαμε για να διασκεδάσουμε. Για τον αόρατο ενήλικα μελαγχόλησα. Που έγραψε την παραγγελία. Τον διάλογο κρυφάκουσα… Εντάξει παραδέχομαι, σκάρωσα «Σκέφτομαι μη βρούμε κανέναν μπελά. Εδώ που τα λέμε δεν είναι και ο φυσικός χώρος όλων αυτών σε ένα κατάστημα παιχνιδιών», «Δουλίτσα να υπάρχει. Σιγά μη βρεθεί άνθρωπος σε τούτο το μπουρδέλο χώρα να διαμαρτυρηθεί. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω»… Μελαγχόλησα για ένα διεφθαρμένο «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» που κατευθύνει διαχρονικά τα βήματά μας, ασθμαίνοντας δήθεν, από απαιτήσεις των (κάθε φορά) καιρών…Για ένα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» που το θυμάμαι τραυματικά ως σταχτοδοχείο που ακούμπαγαν τα πούρα τους, οι άρχοντες κάποτε της εποχής του Χρηματιστηρίου. Και τελικώς ντουμάνιασαν και οι ίδιοι. Και ακόμα μας καταδιώκει από άλλη πόρτα. Αυτή της οικονομικής κρίσης και ανεργίας.

Χρόνια κρίσης. Χρόνια ανακατατάξεων. Τόση διαδρομή για τις ψυχές μας. Για τις ψυχές τους. Ανταλλάξτε το βλέμμα μας με των παιδιών. Δείτε μας μέσα από τα μάτια τους. Μυρίστε μας από τις μύτες τους. Πώς βρωμάει η ανασφάλεια, ο θυμός, το αδιέξοδο. Πώς σκυλοβρωμάει η ξιπασιά όταν εξατμίζεται… Μια αγκαλιά ρε πούστη μου…Ίσως τελικά όλοι….Ένα αρκουδάκι αναζητούμε. Μπορεί και νάναι το μόνο που δικαιούμαστε. Να μας σφίξει σε μια αγκαλιά. Ζεστή. Πολύ ζεστή. Ένα χνουδωτό αρκουδάκι από τα Jumbo.
Τελικά το κρυφό, φθηνό μάτι του ενήλικα με μαχαίρωσα στα Jumbo. Αυτός έχει πάθει τη ζημιά. Τα παιδιά δεν κινδυνεύουν. Και αν δεν έγραφα αυτό το κείμενο θα με μαχαίρωνε και το μάτι κάποιου που βλέπει αλλά κάνει ότι δε βλέπει.

Υ.Γ Το κείμενο αφιερώνεται στον ανιψιό μου Αριστείδη, που είναι ερωτευμένος, με ένα πανέμορφο κορίτσι. Και γελάνε τα μάτια και των δυο και κολυμπάνε μέσα σε χιλιάδες πέλαγα «για πάντα». Πρώτος έρωτας….Μη του το πείτε…Νομίζει ότι θάναι και ο τελευταίος. Προχθές είχε στο λαιμό του ένα τόσο δα μικρό σημαδάκι.


ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Τι μυαλό και νους και λόγος, τι καρδιά και ψυχή και "πέννα" ανεξάντλητη... ...αυτό το κορίτσι η Ρέα!
Κι εσύ βρε Κατερινιώ που τα ανακαλύπτεις και μας τα προσφέρεις!

κατερινα 55 έγραψε:".....
Χρόνια κρίσης. Χρόνια ανακατατάξεων. Τόση διαδρομή για τις ψυχές μας. Για τις ψυχές τους. Ανταλλάξτε το βλέμμα μας με των παιδιών. Δείτε μας μέσα από τα μάτια τους. Μυρίστε μας από τις μύτες τους. Πώς βρωμάει η ανασφάλεια, ο θυμός, το αδιέξοδο. Πώς σκυλοβρωμάει η ξιπασιά όταν εξατμίζεται… Μια αγκαλιά ρε πούστη μου…Ίσως τελικά όλοι….Ένα αρκουδάκι αναζητούμε. Μπορεί και νάναι το μόνο που δικαιούμαστε. Να μας σφίξει σε μια αγκαλιά. Ζεστή. Πολύ ζεστή. Ένα χνουδωτό αρκουδάκι από τα Jumbo." (της Ρέας Βιτάλη)

υ/γ
για το ρούφηγμα στο λαιμό του Αριστείδη, σχολιάζω κάποια άλλη φορά! ... ίσως ...

Ο νερόμυλος

Ρουθούνιζε βαριανασαίνοντας το βαρυφορτωμένο μουλάρι από το μόχθο ν΄ ανέβει το στενό φιδίσιο μονοπάτι που οδηγούσε στο παλιό νερόμυλο. Δίπλα του, κυλούσε ορμητικά το μικρό ποτάμι και ξοπίσω του τ΄αφεντικό, με το καμτσίκι στο χέρι, να μη σχωρνάει κομπιάσματα και δισταγμούς.

Ο μύλος ήταν φτιαγμένος ψηλά, κοντά στο κεφαλάρι. Ολόκληρος από άσπρη μαρμαρόπετρα. Το αριστοτεχνικό της ταίριασμα, πρόδιδε το μεράκι και τη φινέτσα των μαστόρων που τη τοποθετήσαν. Ένα μικρό μαρμάρινο σκαλοπάτι μπροστά από τη μικρή ξύλινη πορτούλα, άφηνε το έμπα μέσα του. Πάνω - πάνω τέσσερα στενά ορθογώνια παράθυρα, με τζάμια, κυκλικά τοποθετημένα, άφηναν τον ήλιο και το φως να επισκέπτονται το χώρο που γινόταν τ΄αλεύρι. Στο κέντρο του υπήρχε ένα πέτρινο πατητήρι. Μέσα του, δυο θεόρατες, κυλινδρικές και βαριές μυλόπετρες, πιασμένες αντικριστά πάνω σ΄ ένα ξύλινο άξονα, με σταθερό το κέντρο του, περίμεναν την εντολή να γυρίσουν σε αλάθητο κύκλο και να συνθλίψουν τους καρπούς. Από δω ξεκίναγε ένας τσίγκινος φαρδύς σωλήνας, που έτρεχε κατακόρυφα ολόκληρο το μύλο και οδηγούσε τον αλεσμένο καρπό στα σακιά που περίμεναν κάτω στο ισόγειο. Όταν οι πέτρες δούλευαν, κάποιος έπρεπε πάντα νάναι εκεί για να ΄χει το νου του στο γέμισμα. Ο μύλος φαινόταν από μακριά, χωρίς δυσκολία ακόμα κι΄ απ΄ αυτόν που δεν είχε γερακίσια μάτια. Όποτε ο καιρός μάζευε μαύρα σύννεφα βροχής, παράταιρο κάτασπρο σημαδάκι στη γραμμή του μολυβί ορίζοντα, έστελνε το μήνυμα της σιγουριάς για τη γαλήνη που θ΄ ακολουθούσε. Η φτερωτή του, ξύλινη, μεγάλη και βαριά, έπιανε το νερό, στη πρώτη του νιότη και χωρίς καμία δυσκολία μ΄ ένα μηχανισμό, γύριζε τις δυο βαριές μυλόπετρες που αλέθαν το στάρι.

Επιτέλους φτάσαμε! Λίγο ακόμη και θάσκαγα. Κι αυτός ο αφέντης, με φορτώνει και με ραβδίζει σα νάμουνα γαϊδούρι, σκέφτηκε το κατάκοπο μουλάρι, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε να μαζέψει τη κρεμασμένη από τη δίψα γλώσσα του. Από το μύλο ξεπρόβαλε χαμογελαστός κάτασπρος απ΄ τ΄ αλεύρι ένας γεροδεμένος σαρανταπεντάρης άντρας. Ήταν ο κυρ Στέφανος ο μυλωνάς.
- Καλώς το Γιώργη! Πως το φόρτωσες μωρέ έτσι το ζωντανό, δε το λυπάσαι;
Δουλειά του είναι, απάντησε ο Γιώργης. Βόηθά με να το ξεφορτώσω και φέρτου και λίγο νερό μη σκάσει από τη δίψα. Βγάλαμε τον ανήφορο μονοκοπανιά!

Οι δυο άντρες άρχισαν ν΄ ανεβαίνουν τα μαρμάρινα σκαλιά του μύλου κουβαλώντας στην πλάτη τους κάθε φορά κι΄ από ένα σακί ο καθένας. Τριαντατρία σκαλοπάτια μέτρησε ο Γιώργης τρεις φορές, σίγουρος πια, πως δεν είχε λαθέψει στο μέτρημα του. Μουσκεμένος απ΄ τον ιδρώτα έκατσε να ξαποστάσει, όση ώρα ο κυρ Στέφανος, άκοπος, λες και δεν είχε μετρήσει κι αυτός τις ίδιες φορές τα σκαλοπάτια, άρχισε ν΄ αδειάζει το στάρι μέσα στο πατητήρι. Όταν άδειασε και το τελευταίο σακί, βάδισε προς τη μεριά του τοίχου που βρισκόταν ο μεγάλος ξύλινος μοχλός. Οι πέτρες απ΄ όπου ξεπρόβαλλε, είχαν φαγωθεί και βρωμίσει από τα ανεβοκατεβάσματα και τα πολλά πιασίματα. Ο κυρ Στέφανος τον έσπρωξε με δύναμη προς τα κάτω. Οι δυο βαριές μυλόπετρες ξεκίνησαν να γυρνούν αργά - αργά και χωρίς να δείχνουν τον παραμικρό οίκτο, άρχισαν να μετατρέπουν σ΄ αλεύρι τους άτυχους καρπούς.

Αν δεν υπήρχε κι΄ αυτός ο μύλος αναρωτιέμαι τι θα κάναμε, είπε ο Γιώργης.
Ο Στέφανος, πήρε για λίγο τα μάτια του από τις δυο μυλόπετρες, τον κοίταξε κι΄ απάντησε. Εγώ τον κληρονόμησα από το πατέρα μου κι΄ εκείνος απ΄ το παππού μου. Πιο πριν δε ξέρω ποιος τον είχε. Ξέρω όμως, πως διακόσια χρόνια τώρα, αυτές οι μυλόπετρες έχουν αλέσει το στάρι όλων των οικογενειών του χωριού και τους έχουν ταΐσει ψωμί. Άλλοι καιροί τότε Γιώργη μου! Θυμάμαι, μούλεγε ο παππούς μου, πως τα φορτωμένα ζώα κάνανε ουρά έξω απ΄ το μύλο περιμένοντας ναρθεί η σειρά τους για ν΄ αλέσουν. Σήμερα, ίσα πούχουμε μείνει τριάντα οικογένειες να παλεύουμε με τα χρέη. Με νύχια και με δόντια κρατάω το μύλο μη μου τον πάρει η τράπεζα.
- Στέφανε, πιάσαμε τη κουβέντα και θα χυθεί τ΄ αλεύρι απ΄έξω. Τρέχω κάτω!

Ο δικαστικός κλητήρας, τοιχοκόλλησε στη πόρτα του μύλου το χαρτί κι΄ έφυγε βιαστικά για να αποφύγει συνάντηση με τον κυρ Στέφανο. Τον ήξερε και θάπρεπε να του απολογηθεί. Αυτός, τη δουλειά που το πρόσταξαν έκανε. Συμπαθούσε το κυρ Στέφανο και δεν είχε προσωπικά μαζί του. Άντε όμως να το καταλάβαινε αυτό, μόλις θα διάβαζε το χαρτί. Κατά βάθος λυπόταν πολύ που τα πράγματα έφτασαν σ΄ αυτό το σημείο. Η τράπεζα, τούχε δώσει τρεις φορές διορία, αλλά ο ταλαίπωρος δεν είχε καταφέρει να συγκεντρώσει τα λεφτά. Το μόνο που είχε, ήταν αυτός ο παλιός νερόμυλος και τώρα του τον παίρνανε…

Μια βδομάδα αργότερα, ο κυρ Στέφανος, καθόταν μαραζωμένος στο γνώριμό του σιδερένιο τραπεζάκι, στο καφενείο της πλατείας του χωριού, πίνοντας τη κερασμένη του ρετσίνα. Όλον αυτό το καιρό, μάταια προσπαθούσαν να τον παρηγορήσουν οι συγχωριανοί του. Στ΄ αυτιά του, αντηχούσε ακόμη ο ήχος από το μεγάλο βαρύ σφυρί, καθώς κατέβαινε με δύναμη, μπήγοντας τη σφήνα στη φτερωτή του, κάνοντάς την να πάψει να γυρίζει.

Το μπουκάλι του, είχε μισοαδειάσει, όταν ξαφνικά, πετάχτηκε σαν ελατήριο απ΄ την καρέκλα. Τα μάτια του είχαν πάρει αυτή τη γνώριμη γυαλάδα πούχουν τα μάτια των τρελών. Βούτηξε τη λασπωμένη τσάπα που βρισκόταν ακουμπισμένη στο τοίχο παραδίπλα από το τραπεζάκι του κι΄ άρχισε να τρέχει προς την ανηφοριά.

Που πάει ο Στέφανος, αναρωτήθηκαν οι συγχωριανοί του. Δε τέλειωσε καν τη ρετσίνα του. Έφυγε φουριόζος και ξαναμμένος, είπε κάποιος. Αφήστε τον! Όταν με το καλό γυρίσει, θα μαλακώσει, είπε ο πρόεδρος, χαμογελώντας με νόημα. Από τα χτες, τάχουμε μαζεμένα. 30 νοματαίοι είμαστε! Λίγο ο ένας λίγο ο άλλος, τα συγκεντρώσαμε! Όχι θα τον αφήναμε να του τον πάρουν!

Χωρίς να ξέρει το παραμικρό ο Στέφανος, λαχανιασμένος, με κομμένη την ανάσα, έφτασε στο μύλο. Στη πόρτα του, φάνταζε επιβλητική η κόκκινη ταινία που είχε τοποθετήσει ο δικαστικός κλητήρας σφραγίζοντάς την. Μια καρφωμένη ταμπέλα έγραφε: το παρόν, κατάσχεται! Τα μάτια του άστραψαν ακόμα πιο πολύ. Σχεδόν πέταξαν σπίθες. Με αργό, σταθερό και αποφασιστικό βήμα, κατευθύνθηκε προς τη μεγάλη φτερωτή. Την επόμενη στιγμή, κατέβαζε με λυσσασμένη δύναμη τη τσάπα του, πάνω στη ξύλινη σφήνα που μπλοκάριζε τη καρδιά της. Εκείνη την ώρα της απόγνωσης, ούτε καν πέρασε απ΄ το μυαλό του, τι μπορεί να σημαίνει νάχει κανείς στη ζωή φίλους!

zifl

θα αρκούσε της Σοφίας το σχόλιο ,ομως ένιωσα την ανάγκη να πώ δυο λόγια στο συγγραφέα.
Στους καιρούς που ζούμε αγαπητέ Κώστα είναι επιβεβλημένο να γράφονται τέτοια κείμενα .
Το παλιο δίδαγμα 'ΌΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ " θα σώσει την κοινωνία μας.Επισης η αρετή της ΦΙΛΙΑΣ που ειναι υπέρτατο αγαθό και δίνει νόημα στη ζωή μας .

να ξεχωρίσω μια φράση ,που μου αρεσε πολυ:
"Πάνω - πάνω τέσσερα στενά ορθογώνια παράθυρα, με τζάμια, κυκλικά τοποθετημένα, άφηναν τον ήλιο και το φως να επισκέπτονται το χώρο που γινόταν τ΄αλεύρι. "

eleni POL έγραψε:θα αρκούσε της Σοφίας το σχόλιο ,ομως ένιωσα την ανάγκη να πώ δυο λόγια στο συγγραφέα.
Στους καιρούς που ζούμε αγαπητέ Κώστα είναι επιβεβλημένο να γράφονται τέτοια κείμενα .
Το παλιο δίδαγμα 'ΌΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ " θα σώσει την κοινωνία μας.Επισης η αρετή της ΦΙΛΙΑΣ που ειναι υπέρτατο αγαθό και δίνει νόημα στη ζωή μας .

να ξεχωρίσω μια φράση ,που μου αρεσε πολυ:
"Πάνω - πάνω τέσσερα στενά ορθογώνια παράθυρα, με τζάμια, κυκλικά τοποθετημένα, άφηναν τον ήλιο και το φως να επισκέπτονται το χώρο που γινόταν τ΄αλεύρι. "

Κώστα...και πάλι....

To τέλος ειδικά, μας διέλυσε...........................................................................................
'' Εκείνη την ώρα της απόγνωσης, ούτε καν πέρασε απ΄το μυαλό του, τι μπορεί να σημαίνει
νάχει κανείς στη ζωή φίλους ! ''......................................................................................